Fit & Gezond

Valerie Eikelboom

MS & Coronavirus / COVID-19Diagnose

Gepubliceerd: 26 april 2021

Mijn naam is Valerie Eikelboom. Op 6 april 2020 is de diagnose MS bij mij gesteld op 26-jarige leeftijd. Ik besloot na jaren gerookt te hebben, om gezond te gaan leven en te stoppen. Dit deed ik met behulp van het middel Tabex, dit bestelde ik via internet. Dit gebruikte ik ongeveer 10 dagen en ik begon mij steeds slechter te voelen. Mijn coördinatie rechts viel deels uit en ook werd tandenpoetsen en haren kammen lastig, praten werd vermoeiend en mijn gezicht werd rechts iets dikker. Ik dacht dat het door het middel Tabex kwam en besloot er per direct mee te stoppen.

Fit & Gezond

Na een aantal dagen gestopt te zijn, namen de klachten niet af maar juist toe. Ik besloot de huisarts te bellen die ook dacht aan bijwerkingen en verwees mij toch rustig af te wachten. Helaas ook met afwachten werd het niet beter, mijn coördinatie werd steeds minder en lopen ging moeizaam.

Ik heb leren omgaan met de veranderingen en ik accepteer de onzekerheden die erbij horen

Ik maakte mij zorgen en belde mijn vriend. Hij haalde mij vanuit zijn werk op. Na een aantal dagen bij hem gezeten te hebben zag hij ook dat mijn klachten er niet beter op werden. En ik juist verslechterde. Hij belde zijn huisarts, waar ik direct terecht kon. De huisarts zag mij en vertrouwde het niet, hij stuurde mij direct door naar de SEH afd. Neurologie.

Eenmaal daar aangekomen was het net eind maart, het begin van de corona periode, een begin van wat voor mij en vele anderen alles heeft veranderd. Ik werd verzocht te wachten en werd opgehaald door een verpleegster, zij nam mij mee en daar werd ik op een ziekenhuisbed begeleidt. Er werd hartfrequentie apparatuur aangesloten, er werd bloed geprikt, en er werden longfoto's en hart foto's gemaakt.

De ene verpleegster wisselde af met de arts, neuroloog en een stagiaire. Ik kreeg paracetamol en bloedverdunners want er werd gedacht aan een TIA. Ook werd trombose niet uitgesloten. Er werd een corona test afgenomen, en de verpleging hielp mij in pak. Na een aantal uren onderzoeken, geen uitkomsten en geen verbeteringen werd er besloten dat ik opgenomen moest worden op de afdeling Neurologie. Mijn bed werd verreden en ik werd overgeplaatst.

Ik mocht geen bezoek ontvangen

Op de afdeling neurologie kwam ik in quarantaine, ik voelde mij erg afwezig en ik mocht geen bezoek ontvangen. Ik maakte mij zorgen en voelde mij machteloos. Er kwam een verpleegster bij mij om paracetamol te brengen en ze namen de voedingslijst voor deze dag met mij door. Niet dat ik aan eten moest denken...

‘s Avonds werd mijn eten gebracht en vroeg ik de verpleegster of mijn uitslag al bekend was van mijn corona test, helaas nog geen uitslag. En mocht ik dus nog geen bezoek ontvangen. Mijn vriend bracht mij wat spulletjes en ik kon vluchtig naar hem zwaaien door het raam van de deur.

De volgende ochtend werd ik wakker gemaakt en werd mij verteld dat ik geen corona had. Ik was erg opgelucht, en blij want ik mocht bezoek ontvangen. Ik werd overgebracht naar een groepszaal, waar ik 24 uur aan de hartbewaking kwam te liggen. Mijn rechterzijde was deels verlamd en mijn rechterarm kon ik niet meer bewegen, en lopen ging erg moeizaam. Ik sliep veel en zonderde mij af door het gordijn om mijn bed dicht te doen.

Het gaf mij rust

Er lag in deze zaal nog een andere man, waar ik af en toe even een praatje mee maakte. De 24 uur hartbewaking zat erop en ik werd overgeplaatst naar een kamer met 4 bedden. Maar er waren geen andere patiënten, althans op dit moment niet. Dat betekende dat ik een kamer voor mijzelf had. Dit vond ik echt heel fijn en dat gaf mij rust.

Inmiddels lig ik 3 dagen in het ziekenhuis, vele artsen gezien maar helaas nog geen diagnose. Mijn vriend kwam 2 maal daags op bezoek, maar helaas mochten we niet naar buiten vanwege de corona. Het lopen ging moeizaam en hij hielp mij om af en toe een stukje te lopen op de gang.

Het was maandag ochtend 6 april, ik kreeg te horen dat er die dag ruimte was voor een MRI-scan. Omstreeks 3 uur werd ik opgehaald en was het zover. Ik mocht in de scan, dit zou betekenen dat ik hierna hopelijk een diagnose had. Ik voelde me blij, maar ook had ik zenuwen. Ik had nog nooit eerder een MRI- scan gehad..

Er was een plekje te zien naast de hersenstam

Eenmaal teruggekomen op mijn kamer, duurde het niet lang voor dat er werd aangeklopt, de neuroloog en een stagiaire stonden voor de deur. Hij had de uitslag van de MRI-scan.. Helaas, er was een plekje te zien naast mijn hersenstam aan de rechterkant wat duidt op MS. Dit zorgde voor de uitval en dit kon in eerste instantie verholpen worden door een infuus met methylprednisolon.

Alles wat hij zei ging als een trein aan mij voorbij, ik vroeg hem mijn vriend te bellen en dit verhaal nog eens aan hem uit te leggen. Hij schrok en kwam direct naar het ziekenhuis. De arts wilde nog een lumbaalpunctie uitvoeren om er zeker van te zijn, dat er geen andere afwijkingen waren. Eenmaal een beetje bijgekomen van de lumbaal punctie, en de uitslag van de MRI kwam mijn vriend binnen.

We stonden stil bij de uitslag en praten veel. Ik kreeg een kuur van 3 dagen 2 uur per dag en mocht als dit goed zou aanslaan naar huis. Toen mij vriend die dag ‘s avonds eenmaal thuisgekomen was, besloot hij te gaan zoeken naar wat er op het gebied van gezondheid het beste aansluit bij MS. Vanaf hier veranderde er voor mij een heleboel.

Ik realiseerde mij niet dat voeding zo belangrijk kon zijn

De volgende dag kwam hij op bezoek, en legde mij uit dat er vele diëten zijn die helpend zouden zijn voor mensen met MS. Ik realiseerde mij dit eerst helemaal niet, dat voeding zo belangrijk kon zijn. Na een week in het ziekenhuis gelegen te hebben, en de 3 daagse kuur gehad te hebben werd mijn coördinatie beter en nam het gevoel aan de rechterzijde iets toe. Ik mocht naar huis, het meest fijne moment na een week in het ziekenhuis gelegen te hebben.

Ik wist wel dat naar huis gaan niet gemakkelijk zou zijn op dat moment, omdat ik nog wel lichamelijke 'beperkingen' had. En ik dus nog niet geheel voor mijzelf kon zorgen haalde mijn vriend mij op en verbleef ik zolang nodig bij hem. Ondertussen sterkte ik elke dag iets aan, en liepen we elke dag buiten een rondje door de wijk om ervoor te zorgen dat mijn coordinatie en balans zou verbeteren.

Mijn vriend verdiepte zich dagelijks in de theorie over MS, en ‘s avonds praten we daar veel over. Ruim 6 weken later meldde ik mij aan voor fysiotherapie en ergotherapie. Ik was zodanig hersteld dat ik toe was aan de volgende stap. Ik wilde me graag weer goed kunnen bewegen, mijn balans terugwinnen en mijn dagelijkse dingen weer oppakken. Ik ging 2 keer per weer naar de fysiotherapie en ik had 1 keer in de week een afspraak met de ergotherapeut.

Ik vond het nog erg lastig om het een plekje te geven

Dit hielp mij ontzettend, de fysiotherapie gaf mij veel oefeningen mee die ik dagelijks deed en ook liepen ik en mijn vriend elke dag een stukje verder. Mijn kracht kwam terug en mijn balans werd steeds beter. Ik voelde me steeds meer 'mijzelf'. Ondanks dat ik wist wat mijn diagnose is, vond ik het nog erg lastig om het een plekje te geven. Dit besprak ik met mijn fysiotherapeut die mij een tip gaf om toch eens na te denken over een revalidatietraject.

Eenmaal thuis gekomen besprak ik dit met mijn vriend en meldde ik mij aan. Een halfjaar naar de diagnose kon ik terecht in Beatrixoord in Haren. Ik had zelf al een heel proces doorlopen van een aangepast eetpatroon met de nodige voedingssupplementen tot zoveel mogelijk bewegen & sporten, is het tijd voor de laatste stappen in dit proces. Spannend, maar ik had er zin in.

Inmiddels alweer bijna aan het einde aangekomen van mijn revalidatietraject en zijn de meeste behandelingen allemaal afgerond. Een periode waarin ik mijzelf ben tegengekomen, en een stukje verlies heb geaccepteerd. Alweer bijna een jaar geleden kreeg ik de diagnose MS. Nu krijg ik vaak de vraag, en hoe kijk je terug op het afgelopen jaar?

Waarop ik vaak antwoord : 'Heel positief, ik heb namelijk leren omgaan met de veranderingen en ik accepteer de onzekerheden die erbij horen.'' Het belangrijkste wat ik anderen mee kan geven: Het kost tijd om weer tot jezelf te komen, en neem die tijd. En doe vooral datgene waar je energie uithaalt.

En wees vooral lief voor jezelf,

Veel liefs, Valerie

Heb jij een soortgelijke ervaring? Stuur jouw ervaring naar [email protected]! En dan delen wij binnenkort ook jouw ervaringsverhaal.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  • Jentina schreef:

    Lieve Valerie

    Goed, gedaan meisje
    Vergeet nooit,samen zijn wij
    Sterker dan jou ziekte

    Liefs mams

  • Ronald Eikelboom schreef:

    Hè lieve dochter dat heb je mooi geschreven.ik ga je bij deze beloven dat ik mij meer in ms ga verdiepen en dan begrijpen we elkaar ook beter. Heel veel liefs je vader

  • Femke Ernst schreef:

    Hee zus!
    Wat een verhaal!
    Wat een kracht en positiviteit!
    Ontzettend knap en wat heb je het mooi geschreven.
    Liefs, femke.

  • Andy schreef:

    trots op jou lieve schat!

    liefs je broertje

  • witte schreef:

    dank je wel voor je slotwoorden, dit geeft mij moed om na 16 jaar eindelijk eens lief te zijn voor mezelf en mijn beperkingen langzaam een plekje probeer te geven

  • Julia Uijtdeboogaardt schreef:

    Valerie is mijn kleindochter. Ik heb zoveel respekt voor haar.ik zal er altijd voor haar zijn

  • De eerste jaren moest ik er niets van weten

    Jolanda Ruesink

    De eerste jaren dat ik MS had moest ik er niets van weten. Ik had geen behoefte om mijn ervaringen te delen of verhalen van mede MS-ers te lezen. Destijds ging na een ... › Lees meer

    Wintertijd

    Angela Snijder

    Wintertijd dat is toch niet helemaal mijn ding. 😑 Het uurtje verzetten heb ik niet zo’n last van, dat zie ik toch een beetje als een mind fuck... Wij verzetten... › Lees meer