Geen gewone maandagmorgen

Ellen Danenberg

MS & Diagnose

Gepubliceerd: 25 mei 2020

Het is maandagmorgen 1 maart 2010. Voor een ieder ander een gewone maandagmorgen. Voor een ieder ander die hier ook over de A9 gaat. Voor een ieder ander die ook gewoon naar zijn werk gaat. Niet voor Ellen. Het is geen gewone maandagmorgen. Met haar auto rijdt ze richting haar werk. Alsof het vandaag zo hoort te zijn, is het druiliger weer. Van dat weer waar je zo neerslachtig van wordt. Waarvan je geen zin krijgt om lekker naar buiten te gaan. Het lijkt alsof het zo moet zijn. Voor haar in ieder geval. Maar goed, met zijn allen gaan we gewoon naar ons werk toe.

Geen gewone maandagmorgen

Ik kom aan op mijn werk. Aan de hoeveelheid auto's te zien, ben ik wederom op tijd. Zoals iedere dag. Ik vind het lekker om in alle rust op te starten. Een aantal werkzaamheden te doen voordat het kantoor langzaam volloopt met collega's. Ik weet dat veel collega's niet zullen weten wat het voor dag vandaag voor mij is.

Mijn lijf en mijn dag dat de rest van mijn leven zal veranderen

Ik zet mijn computer aan, loop vervolgens naar het keukentje om voor mijzelf een kop thee te zetten. Heerlijk als het zo rustig is. Alles gaat dan ook gemoedelijker. Niemand die je verplicht goedemorgen hoeft te zeggen. Het enige dat telt is mijn kop thee.

Het is fijn om alleen te zijn. Ik vind het lastig vandaag. Ik merk het aan mezelf en heel licht beginnen er tranen te branden in mijn ogen. Ik pak mijn kop thee en loop naar mijn plek. Ik probeer mijzelf te herpakken. Hier huilen heeft geen zin. Hier stil staan bij hetgeen wat vanmiddag van toepassing zal zijn, heeft geen zin. Hier zijn weinig mensen die mij zullen begrijpen. Nog 7 uur en 3 kwartier.

Ik besef het me dat het nog een lange dag wordt en stort mij op het werk. Een uitvlucht. Maar voor mijn baas op dit moment ook praktisch. Ik ben zeer gedreven. In het werk kan ik op dit moment mijn ei kwijt. In het kwartier dat volgt loopt het kantoor langzaam vol met mijn collega's. Ik ben niet meer alleen. Misschien maar beter ook. Ik verbied het mezelf langer stil te staan bij de situatie welk komen gaat. Vanmiddag pas.

Het ene verhaal is nog sterker dan de ander

Het officiële begin van de werkdag is een feit. Het is maandagochtend. Weekeinden worden vol overgave gedeeld. Het ene verhaal nog sterker dan de ander. Het gaat langs mij heen. Normaliter vind ik ergens nog het fatsoen om af en toe beleeft te luisteren, een lachje tevoorschijn te toveren of een meelevend knikje te geven. Vandaag niet. Vandaag kan ik het even niet opbrengen. En verstop mij achter mijn computer.

Tegen het middaguur wordt er een kleine vergadering ingelast. Onze afdeling, bestaande uit 4 collega's, mogen de koppen bij elkaar gaan steken. Mijn leidinggevende weet te vertellen, ook wel op te leggen dat er harder gewerkt dient te worden. De komende week zullen er deadlines zijn. Deze deadlines moeten gehaald worden. Wanneer deze deadlines niet gehaald zullen worden, is overwerken verplicht. Ik onderbreek haar relaas over het doorwerken.

"Zoals je weet, zal ik vanmiddag eerder vertrekken. Vanmiddag zal ik de uitslag van mijn scan te horen krijgen." "Het spijt me, maar als (voor mij al een onofficiële weet, maar voor haar nog een als) deze niet goed blijkt te zijn, denk ik dat ik een week ga huilen in bed of op de bank".

Ik had geen zin meer in deze onzin

Dus eerder weggegaan van mijn werk, even snel naar de neuroloog voor de uitslag. Niet dat die nog onbekend was voor mij, maar officieel was hij nog niet bekend. Dat ik het al wist, hoefde niemand te weten.

Ik arriveer op mijn afspraak, helaas, maar mijn partner is te laat. Stond niet goed in zijn agenda, maar was al wel onderweg. Inmiddels zit ik al even bij de neuroloog in zijn kantoor. Redelijk ongemakkelijk. Het duurt niet lang tot mijn geduld op is en ik vraag de neuroloog met de uitslag te komen, ondanks dat mijn partner er nog niet was. Het maakte mij niet meer uit, had geen zin meer in deze onzin.

Zeg het maar, maak het bekend, dan weet iedereen het en niet alleen ik. Ja, ik was alleen en totdat ik het zelf aan iedereen zou vertellen waren de neuroloog en ik de enige die het zouden weten. Een intiem momentje. Later zou mijn partner het ook komen te weten. Maar nu is het moment even voor mij alleen. Mijn uitslag, mijn lijf en mijn dag dat de rest van mijn leven zal veranderen.

Een deel van mij zal verdwaalt raken

Ondanks dat ik het al een langere tijd met mij mee droeg. Nu is het moment van de waarheid. Nu is het moment dat ik niet meer kan doen alsof het er niet is. Er is geen ontkennen meer aan. Hier en nu. Nu is het moment dat het deel van mij verdwaalt zal raken om vervolgens nooit meer de weg terug te vinden. Voor eeuwig raak ik hier nu een deel van mijzelf kwijt. En daar zal ik mee moeten leven. Het zal mijn ziekte zijn. Nog geen minuut later wordt mijn vermoeden door de Neuroloog bevestigd. Ik heb officieel MS.

Heb jij een soortgelijke ervaring? Stuur jouw ervaring naar [email protected]! En dan delen wij binnenkort ook jouw ervaringsverhaal.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

De oplossing voor stress?

Anika Linckens

Stress? Wie kent het niet? Je bent je er niet altijd van bewust en verwerkt het ook vaak onbewust. Ik heb er zelf al jaren last van, met ups en downs. Ooit heb ik al e... › Lees meer

Rituximab en ‘onze’ neurologen

Redactie Platform MS

De afgelopen weken worden we overspoeld met verhalen over de HSCT behandeling. Veel MS'ers zijn aan het funden en vragen onze hulp daarbij of wij bieden juist onze hul... › Lees meer