Het gewone lijkt opeens zo ongewoon

Helen van der Veen-Bijlsma

MS & Ervaringsverhalen

Gepubliceerd: 6 augustus 2021

En dan opeens is gewoon dan ook echt ongewoon. Juni 2021, de elektrische fietsen zitten op het rek en de tassen staan in de auto. Alles is mee wat mee moet. Hein en ik gaan op pad. De route is prachtig, we kletsen en lachen. De auto doet zijn werk en wij genieten van alles om ons heen.

Het gewone lijkt opeens zo ongewoon

De bestemming is de Veluwe. Een hotel in de bossen, om onze verjaardagen te vieren. We kunnen er in de omgeving mooi fietsen, en genieten van alles wat er in de omgeving te doen is. Bij het uitzoeken van de hotel let je opeens op met andere ogen. Rekening houdend met trapjes, oneffenheden in de vloeren en meer van dat soort gekkigheid. De zaken waar je ‘normaal’ gesproken nooit aan denkt. Grappig, normaal? Maar wat is dat dan? Nou bij deze het nieuwe normaal (- ook al eens eerder gehoord de afgelopen periode.)

Ik ga ze niet uit de weg, ik leer, keer op keer

We besluiten google maps even anders in te stellen, en wijken af van de route die hij aangeeft. We komen in een prachtige bosrijke omgeving, we gaan zitten op een terrasje en bestellen koffie met hoe kan het dan ook anders: gebak. We genieten. Hein heeft de fietsen van het rek afgehaald en na de koffie gaan we op pad. Opeens bemerk ik een nare kriebel in mijn buik, ik ben gek genoeg zenuwachtig.

Ik herken het gevoel van een aantal jaren terug. Het gevoel van boven op een bergpiste staan op ski’s, geen vertrouwen in jezelf en in de latten onder je voeten. Het gevoel niet de baas te kunnen zijn over je eigen kunnen. Het gevoel van nu, is exact hetzelfde. En ik moet bekennen, het is een gevoel wat me absoluut niet bevalt. Hein kijkt me aan en geeft me tips. Ik stap op, en fiets. Het gaat goed. Ik heb balans en fiets voor het lieve vaderland weg. Maar het nare zenuwachtige gevoel, bekruipt me iedere keer opnieuw bij een naderende stop.

Een stoplicht of een kruising. Ook op het moment dat we een wegje inslaan wat een stukje zandiger en drassiger lijkt dan gedacht. Ik voel een trillend gevoel in mijn benen kruipen, mijn voet trilt op de trapper. Ik voel tranen opkomen in mijn ogen, en kan het niet helpen. Ik barst in huilen uit. Kan niet en wil niet meer verder. Wat ben ik boos. Boos op mezelf, mijn lijf en alles wat het me aan doet! Geen sprankje positiviteit. Gewoon verdriet, puur verdriet.

Een ‘ongewone’ opgave

Hein fiets terug en pakt mijn hand. Kom lieverd je kunt dit, echt! En de mensen om je heen, ze wachten meer even. En anders zorg ik ervoor dat ze wachten tot je opgestapt bent! Ik blaas een paar keer in en uit, veeg mijn tranen weg en stap op. Langzaam en even met de walkassist knop ingedrukt. Ik ga weer. Bij het afstappen bij een restaurant moet ik even mijn balans zoeken, en mijn lijf moet even realiseren dat de fietsbeweging klaar is, en het moet gaan lopen. Ja, een ‘ongewone’ opgave.

Mijn hoofd denkt aan iets heel anders: Wat zullen de mensen denken? Een jonge meid op een elektrische fiets? En, nou die heeft vast al een borreltje teveel gehad?! Ik schud nee met mijn hoofd. Zet uit die gedachte, je hebt andere zaken om je op te focussen. Hein komt naast me staan, en pakt mijn arm. Hij geeft me de mogelijkheid even mijn balans te vinden en de eerste stappen steun te hebben. Kom lieverd, let’s go! En drukt een zoen op mijn wang.

De volgende dag gaan we opnieuw op pad. We gaan richting Arnhem. Een route die op google maps fiets mooi en rustig lijkt. Een klein stukje langs de Rijn-kade. De rest is praktisch recht toe recht aan. We fietsen echter per ongeluk anders, dwars door het drukke Arnhem heen. De stoplichten, de prikkende ogen, de drukte. Ik heb geen last van alle drukte om me heen. Wel de angst voor het op en af stappen van de fiets, die is er opnieuw!

Voor ik het besef lopen de tranen over mijn wangen

Ik vertrouw op de aanwijzingen van Hein, en doe mijn uiterste best om goed mee op te letten. Maar door het angstige gevoel kan ik niet genieten van de omgeving en het feit dat ik fiets, door Arnhem. Maar dan, dan fietsen we langs een heel bekend stuk. Ik lach, en wijs Hein opeens zelf de weg. Deze plek ken ik, en ken ik heel goed! Ik ben jaren mee geweest als boardverpleegkundige op de boot van de Zonnebloem. En hij ligt hier en wel voor mijn neus!

We stappen van de fiets af. Ik zie een bekend gezicht aan boord, en hoe de man op en af rent van de loopplank.  Het is zo herkenbaar. Jaren was me niets teveel. Rende ik van de ene kant naar de andere kant van de boot. Trapje of trapje af. Zorgen voor een onvergetelijke vakantie voor de gasten. Een nachtdienst even slapen en weer door. Mee nu? Ben ik angstig voor het op en afstappen van de fiets!

Voor ik het besef lopen de tranen over mijn wangen. Hein pakt me vast, en geeft mee een kus. We zeggen eigenlijk niets, maar voelen allebei wat er door mijn hoofd gaat. Het weekend Veluwe is heerlijk, ik kom mezelf nog een fors aantal keer echt even tegen. Een deel van het rouwproces wat ik dacht gepasseerd te zijn. Maar het feit is anders. Hein en ik praten, ik huil en ben soms boos.

Het voelt goed om mijn angst en gevoel te delen

Hein omhelst me, en is soms even emotioneel met me mee. Het voelt goed om mijn angst en gevoel te delen. En te praten over alles wat wel goed gaat en lukt, en wat eventueel anders zou kunnen om het wat gemakkelijker en fijner te maken.

Opeens besef ik me: Hoe het gewone opeens ongewoon is. Maakt dat het gewone voor een ieder ander, voor jou bijzonder is.

We zitten in de auto terug naar huis, de weken erna nog een aantal momenten zoals hierboven allemaal omschreven. Ik ga ze niet uit de weg, ik leer. Keer op keer.

Heb jij een soortgelijke ervaring? Stuur jouw ervaring naar [email protected]! En dan delen wij binnenkort ook jouw ervaringsverhaal.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

  • witte schreef:

    Super mooi beschreven en helaas o zo herkenbaar !
    De zin ker op keer . ik leer !
    Super ! Die noteer ik.

  • Inge schreef:

    Wat mooi beschreven Helen! En zo herkenbaar… dankjewel

  • E.B.Nyp schreef:

    Prachtig geschreven lieve Helen.
    Wees blij dat je alles zo mooi kunt opschrijjven dat maakt voor jou en Hein het leven een stukje makkelijker.
    Oke het is maar een klein stukje maar het is er wel en jullie zullen dat ook wel voelen.
    Kus Eddie

  • Trouwen en het vervolgonderzoek

    Annelies van der Heide

    Het vierde verhaal van Annelies. Van het kastje naar de muur. Van een relatie naar trouwen. Het nieuwe, aangrijpende maar vooral persoonlijke verhaal van Annelies. MS ... › Lees meer

    Je bent wat je denkt

    Lobke Haring

    ”Je bent wat je denkt” dat is de voornaamste les die Lobke Haring meeneemt na 20 jaar MS. Ik trouwde op mijn 23ste en in datzelfde jaar kreeg ik mijn 1e kin... › Lees meer