Manon Jacobs

MS & Acceptatie

Gepubliceerd: 23 oktober 2026

Ruim dertien jaar was draaien een belangrijk onderdeel van Manons leven. Maar door MS moest ze stoppen met het nachtwerk in de horeca. In haar openhartige verhaal vertelt ze over het missen van haar passie, de confrontatie met haar veranderde leven en de zoektocht naar zichzelf. Over levend verlies, acceptatie en ontdekken hoe ze MissQQless een plek kan blijven geven in haar nieuwe leven.

Hoe neem je afscheid van iemand die je diep van binnen nog steeds bent…?
Als een stukje van jezelf verdwijnt…💔

Ruim 13 jaar was draaien een belangrijk onderdeel van mijn leven. Niet zomaar een hobby, maar iets wat echt bij mij hoorde. Achter de draaitafels voelde ik me vrij. Gelukkig. Onbezorg. Daar hoefde ik niet na te denken over wie ik was of wat ik kon.

Muziek voelen, de vloer lezen, mensen zien genieten, de energie van een volle dansvloer. De spanning vlak voordat je begint en dat kippenvel moment wanneer alles samenkomt. Het plezier met de mensen achter de bar. Aan de deur. Weten wat je moest draaien als je bepaalde mensen zag. Het voelde als thuiskomen.

Die wereld. Die is helaas veel kleiner geworden. En daar was ik nog niet klaar voor.

Sinds ik door MS (en niet mijn leeftijd 😜) inmiddels al meer dan een jaar geleden heb moeten besluiten om te stoppen met het nachtwerk in de horeca, mis ik niet alleen het draaien. Ik mis ook een stuk van mezelf. Een groot stuk zelfs.

Dit klinkt vast raar… maar ik herken mezelf vaak niet.

Bij het zien van herinneringen op Facbook, beelden van feestende mensen of bij het horen van bepaalde nummers denk ik terug aan avonden en nachten waarop ik urenlang achter de draaitafels stond.

Waar de avond begon met een paar mensen die binnendruppelden tot een volle dansvloer vol blije mensen met handen in de lucht, de billen op de vloer en schorre stemmen die meezongen. De geur van het gespilde bier (eeuwig zonde). De stille getuigen op de vloer (peukjes die stiekem gerookt waren, lippenstift die uit een tasje viel, een opblaas piemel, een sjerp met “bride to be”, of gewoon een random schoen; don’t ask).

Dan voel ik het weer. Dat enthousiasme, die kriebel, dat verlangen, dat heerlijke gevoel als het dak eraf gaat. En tegelijkertijd is daar het besef dat het niet meer vanzelfsprekend is.

Ik heb dit jaar een paar korte avondjes kunnen draaien. En wat was dat heerlijk! Even voelde ik weer die oude vertrouwde versie van mezelf. Geen moment denken aan wat ik wel of niet kan, want draaien is net als fietsen weet ik nu. Heerlijk veilig in mijn eigen bubbel, maar ook weer niet.

Tegelijk is het ook confronterend. Want waar ik vroeger gewoon mijn spullen pakte na een fijne avond en nog even afzakte, moet ik nu rekening houden met rust, energie en herstellen.

Zelfs iets waar ik zoveel plezier en mentale energie uit haal, vraagt om een hele strakke planning van mijn leven eromheen.

Ik weet niet wat het is. Vervreemding van mezelf? Das misschien wel het juiste woord voor wat ik voel. Het is alsof mij oude ik van een afstandje kijkt naar mijn nieuwe ik. Alsof ik kijk naar iemand die ik heel goed ken, maar die steeds verder van me af komt te staan. Mijn hoofd wil nog zoveel…

Mijn enthousiasme is niet verdwenen. Mijn liefde voor muziek al helemaal niet. Mijn telefoon vult zich nog dagelijks met pareltjes opzwepende muziek, maar mijn lichaam en hoofd kunnen niet meer vanzelfsprekend mee in het leven dat ik zo lang – met ontzettend veel plezier – heb geleid. Het was niet alleen míjn leven maar onderdeel van mij. “Hoe hou je het vol?” hoorde ik vaak. “Simpel. De energie die het me geeft” was steevast het enige antwoord dat ik hierop had. Want echt. Dit houdt je niet vol als het je passie niet is.

Het blijft moeilijk… Ik mis niet alleen het draaien. Ik mis de vrijheid, de spontaniteit, de energie, alle mensen eromheen. Ik mis het gevoel dat ik ergens helemaal in op kan gaan zonder me af te vragen wat de prijs is die moet betalen.

MissQQless is er nog steeds ✌🏻. Dat weet ik. Alleen ben ik nog aan het ontdekken welke plek ik haar in mijn nieuwe leven kan geven.

Het gaat uiteindelijk niet om afscheid nemen van wie ik was, maar om een manier vinden waarop ik ook met MS mezelf kan blijven. Een stukje acceptatie. Maar dat is moeilijk, wanneer je vandaag niet kunt voorspellen hoe het morgen gaat.

Dat is denk ik wat levend verlies zo rauw maakt. Je rouwt om iemand die je ooit was, maar die je diep vanbinnen nog steeds bent.

De muziek in mij is nooit gestopt met draaien… alleen het tempo waarin ik kan leven, ligt tegenwoordig héél wat BPM lager 🎧

(van Frenchcore naar Reggaeton zeg maar 😉)

Ps. AI heeft mij geholpen een mooi plaatje van een aantal foto’s te maken. De tekst is 100% Mouke 😉

Wil je reageren op het verhaal van Manon? Zet je reactie hieronder of mail je reactie naar manon@platformms.nl.

Mogen we volgende week jouw verhaal delen?
Vul het contactformulier in of stuur een mail naar story@platformms.nl