Klaar met vechten

Céline

MS & Klachten

Gepubliceerd: 22 februari 2021

Allereerst natuurlijk de allerbeste wensen voor 2021 aan iedereen! In maart 2020 heb ik een verhaal geschreven voor MS Platform. Inmiddels is zo’n beetje álles veranderd. Na een relatie van 11 jaar hebben we in mei vorig jaar besloten uit elkaar te gaan. We zijn niet getrouwd geweest en hebben geen kinderen. Heel vervelend om te zeggen, maar; gelukkig maar.

Klaar met vechten

Ik durf best te zeggen dat deze beslissing is gekomen doordat ik de MS een plekje heb kunnen geven door onder andere het Can Do Weekend in 2019, waar we, leek het, toch zó sterk uit zijn gekomen samen. Ik heb hier zoveel geleerd, over mij, de MS, mijn relatie, mijn leven. In de periode die daarna kwam (bijna een jaar), heb ik geleerd dat ik voor mezelf moet leren zorgen. Ik voelde me zo afhankelijk, ik vond dat ik me ook zo gedroeg en vooral met het zicht op de toekomst, wil ik dat natuurlijk niet. Ik wílde leren voor mezelf te zorgen. And damn i did.

Ga nóóit zomaar uit jezelf minder werken!

Sinds september ’20 woon ik op mezelf. Ik zit in een rijtjeshuis, een sloopwoning, wat betekend dat ik minimaal 6 maanden hier woon en de plannen er lagen dat ze over 1,5 jaar deze straat/deel van de wijk willen slopen. De instantie die mij aan deze woning hielp, vertelde ook dat deze plannen (en vooral met de die-hard bewoners hier, die hier soms al 30 jaar of langer wonen), dit waarschijnlijk wel langer gaat duren.

Maar natuurlijk kunnen ze die garantie niet geven. Dus vanaf april (dan zijn de eerste 6 maanden voorbij) ga ik me weer aanmelden als woningzoekende en zet ik de emailalerts weer aan en zoek ik ‘’rustig’’ verder naar een andere woning. Ik kijk er nu al tegenop om weer te moeten verhuizen. Aan de andere kant ben ik in mijn hele leven nu zo’n 9 keer verhuisd, dus ik ben gewend om niet heel lang op één plek te blijven. Maar verhuizen als je alleen bent, is toch wel heel zwaar. Helemaal met MS.

Nu, 4 maanden later, ben ik gesetteld en is mijn huisje ook echt mijn huisje. Ik kon het helemaal inrichten zoals ik wilde, ook al wil je natuurlijk niet te veel geld uitgeven aan een sloopwoning. Dus mijn appeltjesgroene woonkamer is weer netjes wit en alle meubels zijn 2e hands, maar het is netjes genoeg. Ik heb gelukkig ontzettend veel hulp gehad van mijn lieve familie en vrienden. Mijn doel was ook om 2021 met een schone lei te beginnen. En dat is gelukt. Ik kan weer opnieuw beginnen.

Ik wil terug naar waar ik vandaan kom

Het is de bedoeling dat ik uiteindelijk terugverhuis naar waar ik vandaan kom, Geldrop. Ik zit nu een plaats verderop, in Helmond, maar ik heb al mijn behandelingen in Geldrop gehouden. Niet alleen omdat ik terug wil, maar ook omdat ik erg tevreden ben met mijn ziekenhuis en fysiotherapie. Ik heb jarenlang gezocht naar een reden voor mijn klachten (lees: 15 jaar) en nu ik eindelijk de hulp krijg die ik nodig heb, wil ik dit het liefst niet meer veranderen. Ik moet er wel 20 minuten voor autorijden, maar dit was ook een eis toen ik een woning zocht; niet verder dan 20 minuten rijden van het centrum van Geldrop.

Mijn ex en ik kunnen gelukkig nog steeds heel goed met elkaar overweg. Gelukkig ben ik mijn beste vriend niet verloren. Hij kon gelukkig in ons koophuis blijven wonen. Mijn andere beste vriend, onze hond King, gaat iedere week over. Zondagavond bij mij, de week erop zondagavond terug naar hem. Omdat we nog goed met elkaar omgaan, merken we dat onze hond hier weinig last van heeft.

Tuurlijk is het even wennen voor hem, en we hebben ook direct afgesproken; als we merken dat het niet goed met hem gaat, zal hij op 1 plek moeten blijven en komt de ander maar wat vaker op bezoek. Maar het gaat erg goed zoals het gaat, dus dat is fijn. Hij wordt in april ook al 6 jaar, dus hij wordt ook wat ouder en rustiger. Gelukkig voor mij, want ik kan hem eigenlijk niet meer aan (FYI: Het is een bully XL van 45 kg, voornamelijk spier, die denkt dat ie een chihuahua is). Maar je wil je ‘puppekind’ natuurlijk niet kwijt.

Mijn agenda staat aardig vol voor iemand zonder werk

Vorig jaar stond ook op de planning dat ik een revalidatietraject zou gaan starten in het ziekenhuis. Door de corona-pandemie is dit natuurlijk niet doorgegaan. Een paar maanden later kreeg ik telefoon of ik het alsnog wilde opstarten, maar toen lag ik in ‘scheiding’ met mijn ex. Toen ging ik verhuizen en nu inmiddels is alles weer in wat rustiger vaarwater gekomen, waardoor ik dit weer op zou kunnen starten. Alleen lopen de ziekenhuizen inmiddels weer over door de tweede virusgolf, waardoor dit wel weer even uitgesteld zal moeten worden.

In november 2020 ben ook 100% afgekeurd. Na járen ziektewet in en weer terug gaan werken, besloot ik mét mijn diagnose de 2 jaar ziektewet uit te zitten en me te laten keuren. Nu heb ik rust. Soort van. Ik zat net door mijn agenda terug te bladeren en ik vind dat die aardig vol staat voor iemand zonder werk. Ik heb helemaal geen tijd om te werken, haha. Ik zou het wel graag weer willen, terug de logistiek in, lekker lomp werk doen met collega’s. Maar ik zie dat niet zo snel meer gebeuren.

Nog even dit, belangrijk: Ik heb een WGA uitkering toegewezen gekregen, op basis van 23 uur, omdat ik zelf minder ben gaan werken (allemaal vóordat ik de diagnose kreeg). Tip van de dag: Ga nóóit zomaar uit jezelf minder werken! Veel mensen zullen hierover kunnen meepraten.

Ik was klaar met vechten tegen mijn vage klachten

10 tot 15 jaar met klachten die steeds erger werden, inmiddels was het 2018; Ik kon niet meer, ik was klaar met vechten tegen mijn ‘’vage klachten’’, zoals de huisarts het noemde en ik en mijn vriend (toen nog) waren het erover eens dat ik 40 uur niet meer aankon en wel 20 uur kon gaan werken. Ook dit was nog veel te zwaar, maar minder dan dit kon ik niet gaan verdienen. Omdat ze je uitkering baseren op je laatste baan, ben ik dus gewoon genaaid. Ik kan het niet anders noemen. Dus laat je goed adviseren en vraag hulp vóórdat je minder gaat werken. Het UWV kon me natuurlijk ook niet helpen.

Heb jij een soortgelijke ervaring? Stuur jouw ervaring naar [email protected]! En dan delen wij binnenkort ook jouw ervaringsverhaal.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Mijn medicatie en ikke

Natascha

MS en medicatie. De zorg wilt dat MS'ers zo snel mogelijk starten met behandelen. In de meeste gevallen betekent dit dat men gaat beginnen met medicatie. Onlangs deden... › Lees meer

Uit een liefdevol leven weggerukt – Deel 1

Frank

Deze week brengen wij het heftige verhaal van Frank. Platform MS heeft de echtgenoot van Linda geïnterviewd. Linda is overleden op 31 j... › Lees meer