Mijn eigen crisis

Erika Huisman

MS & Diagnose

Leeftijd: 36

Gepubliceerd: 31 juli 2020

Op 16 april werd ik door neuroloog opgenomen in ziekenhuis met vermoeden van ms. Op dit moment wacht ik op oproep ms centrum in Amsterdam. Het duurt voort. De Corona crisis. Heel langzaam wordt het normale leven weer opgepakt. Maar wat is tegenwoordig normaal? Wat is het nieuwe normaal? Hoe moeten we ons gedragen? Wat betekent dat voor de toekomst? Hoe gaan onze kinderen dit beleven? Allemaal vragen die een ieder zich wellicht afvraagt.

Mijn eigen crisis

Deze vragen hebben ook betrekking op mij. Want inmiddels maak ik mijn eigen crisis mee. Nou ja 'eigen'.... de crisis die ik meemaak heeft enorme impact op het leven van ons gezin. Van Hein, van onze 4 kinderen.

Ik ben blij te merken dat ik mij iedere dag wat beter voel

Een aantal weken geleden ben ik een week lang bewoner geweest van de 4e verdieping west, afdeling neurologie. Ik werd opgenomen met duizeligheid, dubbelzien, vermoeidheid en uitvalverschijnselen. Mijn rechteroog stond in mijn rechterooghoek en 'deed niet mee' met mijn andere oog. Een reeks onderzoeken volgden: ct, mri, lumbaal-punctie en meerdere buisjes bloed werden afgenomen.

Na 3 dagen bewaking begon ik weer wat meer op te knappen en mocht ik naar de reguliere verpleegafdeling, waar ik nog 5 dagen verbleef. Gelukkig zette mijn herstellen door en mocht ik diezelfde week naar huis. Wat een fantastisch gevoel om weer bij Hein en de kids te zijn! De kids had ik een week niet van dichtbij gezien (Hein was heel lief met ze naar de parkeerplaats van het zgt gereden, waardoor ik, al zwaaiend met een wit kussen vanaf de 4e verdieping, ze toch even echt kon zien).

En nu ben ik thuis. En ben ik inmiddels door de neuroloog op de hoogte gebracht dat alle uitslagen wijzen op MS. Ik ontvang binnenkort een oproep van het MS centrum in Amsterdam. Daar kan men gerichter onderzoek doen naar onder andere het type ms dat ik heb (en dat zijn heel veel verschillende), of ik medicatie nodig heb etc.

Ik voel me gezegend met alle lieve mensen om mij heen

Ik ben blij te merken dat ik mij iedere dag wat sterker en beter voel. Anderzijds kan ik nog niet echt wennen aan het feit dat mijn lichaam mij nu soms mij in de steek laat. En hoe nu verder? Wat betekent dat voor de toekomst? Hoe gaan onze kinderen dit beleven?

Één ding weet ik zeker: ik voel mij gezegend met alle lieve mensen om mij heen en ben heel dankbaar voor alle kaartjes, appjes, mailtjes, telefoontjes, bloemen en cadeautjes. Ik ben er stil van.

Heb jij een soortgelijke ervaring? Stuur jouw ervaring naar [email protected]! En dan delen wij binnenkort ook jouw ervaringsverhaal.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  • Esther Salomé schreef:

    Graag méér info .
    Mvg,Esther.

  • Helen schreef:

    Fantastisch om te ervaren die steun. Ook ok ben gezegend met zo’n netwerk.
    Je wordt in het rollercoaster karretje gezet en daar ga je.

    Afgelopen maandag en vanmiddag tijdens telefoongesprek met de neuroloog de sluitende en definitieve diagnose gekregen. PP-MS.
    Volgende week woensdag inplannen eerste Ocrevus infuus.
    Spannend! Maar wel het syartblok voorbij.

    Jij heel veel sterkte en kracht! En qua steun van je partner..its al about the name haha. Mijn fantastische man heeft ook Hein

  • Mariëlle vertelt… #WereldMSDag

    Mariëlle

    Een verhaal van Mariëlle. Niet alleen tijdens Wereld MS dag hebben wij MS. Nee, alle dagen van het jaar. 365 dagen per jaar. Elke 24 uur. Wij worden er elke ochtend me... › Lees meer

    Brief aan Olaf

    Britt van Wersch

    Britt heeft één jaar MS en een aantal jaren de stempel van Borderline. Ze is 8 jaar samen met Olaf. Haar grote steun en toeverlaat. In die tijd hebben ze veel mee gema... › Lees meer