MS & sport: Het verhaal van Eric

Eric Hoet

MS & Sport

Gepubliceerd: 24 april 2017

Het voorwoord van Eric Hoet; Na het lezen van de persoonlijke verhalen, wil ik ook graag mijn verhaal vertellen. Om anderen te kunnen motiveren en duidelijk te maken dat je leven niet voorbij is, zoals ik zelf in het begin ook dacht.

MS & sport: Het verhaal van Eric

Ik zal mezelf eerst even voorstellen. Ik heet Eric en ben 52 jaar. Ik ben een vrolijk druk (ADHD) mens. Voor de diagnose MS had ik weinig slaap nodig, hooguit 4 uurtjes, dat was genoeg . Ik sportte heel veel en werkte 12 uur per dag. Ik zat dus heerlijk in mijn vel. Tot een moment in 2002, tijdens het sporten, toen ik op de loopband stond en mijn training aan het doen was.

Plotseling schoot ik ervan af, daar lag ik met vreselijke pijn in mijn linker kuit. In eerste instantie dacht ik aan een spierscheuring, maar helaas, na enige tijd begon mijn linker knie te slapen, telkens dat prikkeldraad gevoel op en af. Op aanraden van mensen om mij heen, ben ik toch maar naar de huisarts gegaan en daar doorgestuurd naar de fysio.

Ik dacht dat ik na de behandeling wel weer terug zou komen.

De huisarts dacht dat er waarschijnlijk een zenuw klem zat. Maar gaandeweg werden de klachten van kwaad tot erger en moest ik me melden in het ziekenhuis bij de neuroloog. Nou, Eric en witte jassen vreselijk. Inmiddels kon ik niet meer fatsoenlijk autorijden en viel overal tijdens werk, in huis of zomaar op straat. Ik werd onderzocht en kreeg een kuur met prednison. Ik was aan het werk en moest tussendoor even voor de kuur naar het ziekenhuis. Ik dacht dat ik na de behandeling wel weer terug zou komen. Nou, dat liep allemaal even anders. Ik ben niet meer gaan werken. Pfff wat een ellende, dacht ik.

De kuur deed helaas helemaal niks, dus toen moest ik de MRI in met contrastvloeistof. De uitslag van de MRI was niet best, 2 plekken in mijn hoofd en 5 plekken in mijn rug. Eenmaal weer terug bij de neuroloog werd voorgesteld om een Lumbaalpunctie te doen. Eind 2002 kreeg ik te horen: 'U heeft PPMS!' Ik was totaal in shock en mijn wereld stopte. Ik ben op aanraden van de neuroloog direct met Betaferon-injecties begonnen.

Ergens diep in mij zei een stem: "Je moet maken dat je jezelf opraapt, anders is het over!"

De twee jaar na de diagnose waren een complete hel voor mij en mijn gezin. Het ging steeds slechter. Ik raakte mijn baan kwijt en het allerergste van alles raakte ik mezelf kwijt. Ik veranderde in een naar mens voor mezelf maar ook voor mijn omgeving. Inmiddels had ik al een rolstoel, een scootmobiel en een aangepaste woning. Mijn sportvrienden belden mij regelmatig op om mij op te halen om te sporten, maar ik wilde echt niks meer. Tot het moment dat ik thuis vreselijke ruzie kreeg met mijn partner. Ergens diep in mij zei een stem: "Je moet maken dat je jezelf opraapt, anders is het over!"

Ik heb mijn sportvrienden gebeld en zij hebben mij opgehaald en ik ben bij Snowworld Health Club opnieuw gaan sporten. In alle verdriet en boosheid dacht ik: "Hier was ik goed in! Ik geef alles wat ik heb, want ik heb immers niks meer te verliezen! Ik ben bijna elke dag gaan sporten en heb alles geven wat ik nog in mij had. Na ongeveer 8 maanden kon ik weer wat lopen met een wandelstok en na 1,5 jaar zonder wandelstok.

Tot het moment dat een vriendin, die ook MS heeft, mij wees op de revalidatie bij Sophia.

De jaren erna ben ik ermee doorgegaan tot in het extreme toe, zelfs zover dat ik ongeveer 10 keer mijn linkerenkelband heb gescheurd en mijn linker kuitbeen gebroken heb. Na ongeveer 6 jaar ben ik op aanraden van een neuroloog in het Radboud ziekenhuis gestopt met de medicatie, want dat helpt niet bij PPMS. Toen ik dat hoorde ben direct gestopt. Nadat de Betaferon uit mijn systeem was, voelde ik me stukken beter. Wat een geweldig gevoel!

Mijn weg duurde ongeveer 13 jaar, door dagelijks over mijn grenzen te gaan, raakte ik mezelf opnieuw kwijt. Al dat sporten was niet meer genoeg. Tot het moment dat een vriendin, die ook MS heeft, mij wees op de revalidatie bij Sophia. Volgens haar zouden zij mij goed kunnen helpen, zodat ik weer op de goede weg zou komen. Ik heb dit advies aangenomen en ben naar de revalidatie gegaan. Ik dacht: "Ik zal ze daar wel even vertellen hoe het moet. Ik was tenslotte al zover gekomen." Inmiddels kan ik zeggen dat dit het beste en het moeilijkste is wat ik ooit heb moeten doen. De revalidatie heeft ongeveer een jaar geduurd. Via de revalidatie ben ik in aanraking gekomen met zit-skiën en zeilen met de MS Vereniging. Het zit-skiën is uitgegroeid tot mijn grootste hobby naast het fitnessen. Dit zit-skiën doe ik bij de verenigingen VGW en SHOS voor aangepast skiën.

Als ik in mijn rolstoel zit, die knal oranje is, straal ik gewoon.

Mijn aandoening MS is erger geworden, maar ik ben er beter aan toe dan vroeger, want ik heb leren doseren door op tijd rust te nemen. Het belangrijkste wat ik geleerd heb, is dat ik duidelijk ben naar mijn omgeving. Ik vertel nu hoe ik eraan toe ben, zodat ze niet hoeven te raden wat er is. Ik zeg nu dat ik moe ben of dat ik heb hulp nodig heb. Vooral dat laatste is nog steeds lastig, maar het gaat steeds beter. Ik weet nu dat, als ik achteruit ga, ik niet opnieuw hoef te beginnen. Ik moet me dan aanpassen en in oplossingen denken. Dat is de sleutel!

Ik ben een gelukkig mens en kan eindelijk in de spiegel kijken zonder een hekel aan mezelf te hebben, dat is het allermooiste wat ik bereikt heb. Tegenwoordig straal ik positieve energie uit en probeer andere mensen te motiveren om anders te denken en te doen. Als ik in mijn rolstoel zit, die knal oranje is, straal ik gewoon. Op die manier zien ze Eric en niet de rolstoel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  • Jantine schreef:

    Je bent een onwijze topper! Een supermens die ondanks alle ellende om zich heen altijd klaar staat voor een ander! Blijf zo doorgaan lieve Eric. Je bent een Kanjer!

  • Monique Kool schreef:

    Een mooie uitleg met een pakkend verhaal.
    Met zoveel positieviteit !
    Je bent een prachtig mens!!!

  • Klaske spek schreef:

    Beste Erik ,
    Goed dat je voor jezelf de oplossing weet. In jou verhaal herken ik veel van me zelf, alleen moet ik bekennen dat ik er veel langer over heb gedaan om tot rust te komen en niet meer hard te willen lopen door het herhaaldelijk vallen heb ik het geaccepteerd en pas later zie je dat het leven goed als je het accepteert. Dan is het leven goed.

  • Hans Davina schreef:

    Respect !!

  • Versoepelen

    Jolanda Ruesink

    Langzamerhand komen we enigszins uit de lockdown. De strenge coronamaatregelen worden wat versoepeld. Voor mij betekent het dat ik weer fysiotherapie heb sinds een paa... › Lees meer

    Emotioneel incontinent

    Natascha van der Sterren

    Natascha schrijft ons over een gevolg van MS waar je niet veel over hoort. Tegenwoordig gaat ze, omschrijft ze zelf, door het leven als een echte emo-muts. Een onzicht... › Lees meer