MS versus assistentie op het vliegveld

Jessie Ace

MS & Acceptatie

Gepubliceerd: 29 mei 2020

Na onze laatste vakantie naar Nashville, Tennessee, moest Jessie iets doen. Namelijk: Hoe ze door het vliegveld navigeert. Ze kon namelijk deze vakantie niet weer ziek zijn. Niet zoals de laatste keer. Totdat ze het op een MS groep op sociale media tegenkwam. Ze had nog nooit gehoord van “vliegveld assistentie”.

MS versus assistentie op het vliegveld

Ondanks dat het handig klonk, kon ik alleen maar denken aan de hoeveelheid vragenlijsten die ik zou moeten invullen. Ik weet niet hoe het met jou zit, maar ik doe een bewuste poging om mijn ‘handicap’ te proberen vergeten.

Het was alsof ik publiekelijk naakt liep

De zwakte, de wazigheid, de neuropijn, de vermoeidheid (oh wauw, de vermoeidheid!) zijn voor mij… gewoon normaal. Een aanvraag doen voor zoiets als vliegveld assistentie voelde voor mij juist alsof ik niet normaal was en dat nog eens extra bekend maakte door er een spotlicht op te richten.

Uiteindelijk waren de enige vragen die ik hoefde te beantwoorden of ik de trap op kon lopen om in het vliegtuig te stappen (ik kreeg een foto van de trap te zien) en of ik een rolstoel nodig had. Ik weet niet precies wat ik me had voorgesteld van de assistentie maar ik dacht dat ze in een cool wagentje zouden komen om je op te halen. Toch?

Nee, geen cool wagentje, in dit geval werd mij een rolstoel aangeboden. Ik geloof dat mijn reactie was: “Serieus?!”. Ik had nog nooit in een rolstoel gezeten, ik schrok me rot.

Ik voelde me een oplichter

Om me heen kon ik in gedachten mensen horen praten over me. “Oh, ze ziet er zo jong uit, het moet vreselijk zijn om zo jong invalide te zijn,” of “ze ziet er helemaal niet uit of ze gehandicapt is, ze heeft helemaal geen rolstoel nodig.” Eerlijk gezegd voelde ik me een oplichter.

Ik deed mijn best om mijn tranen tegen te houden terwijl ik door het vliegveld geduwd werd. Tranen van onzekerheid en een haat tegen mezelf en mijn handicap. Ik voelde me enorm beoordeeld. Er waren honderden mensen in het vliegveld en het voelde of ze allemaal naar mij keken.

Waarom lag dit zo gevoelig voor me? Omdat mijn ‘handicap’ nu voor iedereen zichtbaar was. Alsof ik publiekelijk naakt liep. Dit was hetgeen waardoor mijn onzichtbare ziekte opeens zichtbaar maakte. Het was eng. Op een bepaalde manier was het alsof ik opnieuw de diagnose kreeg, maar deze keer zagen mensen wat ze eerst niet zagen. Ze zagen een visuele weergave van MS. Mijn MS.

Ik voelde me geen moment vernederd, beschaamd of op neergekeken

Ik geloof dat zelfs mijn man geschokt was, hij had me ook nog nooit zo gezien. Ik denk dat ik een hoop klachten verberg. Het rare is dat ik helemaal niemand kende in dit vliegveld. Ik zou ze nooit meer zien, ze kennen mij niet, ze weten niet wat ik doormaak. Waarom doet het me zoveel wat zij van mij vinden? Ik realiseerde me nog iets: ik kan mijn fysieke toestand niet veranderen, maar wel mijn mentale toestand. Ik liet mezelf zo voelen.

Ik begon aan de rolstoel te denken alsof het een lift was, of een roltrap. Gewoon een systeem om mijn lichaam van A naar B te brengen. Wanneer je eenmaal over het punt bent dat je denkt dat iedereen naar je kijkt, voelt het als een ultieme VIP behandeling die bijna niemand anders krijgt.

Ja, je zult misschien beoordeeld worden door sommige mensen, met wat gemene opmerking hier en daar, maar weet je wat? Ik werd zo goed behandeld door het personeel van het vliegveld. Ik voelde me geen moment vernederd, beschaamd of op neergekeken. Ze begrepen het volledig. Niemand vroeg me wat mijn handicap was. Ik hoefde niet in de rij te staan, echt nergens.

Het was de beste vakantie van mijn leven

Ik was steeds als eerste aan boord en ik had een vrouwelijke assistent die mijn tickets controleerde, me persoonlijk door de douane en naar de gate loodste, en me kwam halen toen het tijd was om aan boord te gaan. Ik ga nooit meer met het vliegtuig zonder te vragen voor assistentie. Het was de beste vakantie van mijn leven en ik had genoeg energie om alle vier de dagen goed door te komen.

Gebruik jij assistentie op het vliegveld? Hoe was jouw ervaring?

Ook in Nederland kun je assistentie op het vliegveld aanvragen. Kijk voor meer informatie op https://www.schiphol.nl/nl/pagina/extra-assistentie/

Heb jij een soortgelijke ervaring? Stuur jouw ervaring naar [email protected]! En dan delen wij binnenkort ook jouw ervaringsverhaal.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  • Jeroen Vos schreef:

    Vanaf dag 18 dat ik MS kreeg heb ik van assistentie gebruik gemaakt. Ik ben moest voor mijn werk veel reizen en was een uitkomst. Snel door de security, douane, met voorrang in het vliegtuig. Als ik met mijn gezin op vakantie ging maakt we er ook gebruik van.

    Zelfs collega’s die wel eens meegingen vonden het ook relaxed als ze samen met mij in een golfkarretje zaten

    Wat mij opvalt sinds ik MS heb en in de verschillende FB groepen de verhalen lees dat veel mede MSers van slag zijn als ze een hulpmiddel moeten gebruiken. Nergens voor nodig. Het gaat om de kwaliteit van je leven, als een hulpmiddel jou helpt om langer van je dag te genieten dan is het het waard.

    Mensen oordelen nou eenmaal. Als ik samen met mijn vrouw in de stad ben en we zien mensen kijken zegt mijn vrouw altijd hardop “hij mankeert niks hoor is alleen maar lui”. Hebben we samen de grootste lol.

  • Cht schreef:

    Ja op vliegveld maak ik inderdaad gebruik van assistentie. Het is het verschil tussen een soort van fit aankomen op mijn bestemming of als een opgewarmd lijk het vliegveld afstrompelen. En ja tis raar als je vervolgens uit die rolstoel komt en aan het lopen bent. Dan voel ik me ook een beetje bekeken en van de weeromstuit ga ik opeens wankeler lopen. Maar een oplichter voel ik me niet meer nu ik merk wat het
    Voor me doet. Die knop heb ik omgezet en af en toe zet ik gewoon de MS-en-ik-ben-kreupel kaart in. Met assistentie dus en gebruik maken van voorzieningen van gehandicapt bij concerten etcetera. Want zo kan ik leuke dingen blijven doen!

  • Margit Niels schreef:

    Zelfde ervaring afgelopen jaar naar Mexico! Alles zo goed geregeld, zo fijn met inchecken, de douane, de weg vinden, als eerste het vliegtuig in.
    Idd nooit meer anders!

  • Eén jaar MS. Een verhaal van Britt.

    Britt van Wersch

    Vandaag delen wij het verhaal van Britt. Vorig jaar kreeg zij de diagnose en vandaag deelt zij haar terugblik. Een terugblik op de diagnose. Een terugblik op haar schu... › Lees meer

    De kracht van koffie

    Niek Heizenberg

    Soms knabbelt er iets aan mijn brein. Ik weet dat door de Multiple Sclerose mijn hersenen steeds meer littekens krijgen. Dat er gaten in vallen. Dat ze langzaam maar z... › Lees meer