Onbaatzuchtig

Wenda

MS & Acceptatie

Gepubliceerd: 19 september 2022

Een lichtpunt is mijn familie. En mijn vrienden. Houden van is wel iets wat in deze periode een diepere betekenis krijgt. Kennelijk moet een mens een berg shit meemaken om dat te ervaren. Onvoorwaardelijk iets voor de ander doen, kan in kleine dingen zitten die ik nu nog meer waardeer dan voorheen.

Onbaatzuchtig

Het plots ervaren van beperkingen doet een mens wankelen en verlangen naar wat ooit was. Familie en vrienden wonen ver weg door het hele land, hebben een drukke baan en een eigen leven en kunnen niet zomaar even langs wippen. Maar toch zijn ze er. Op allerlei manieren en vormen.

Het verlies van zelfstandigheid is groot

Maar ik heb ook steeds vaker rust nodig, mede door mentale moeheid. Even niets. Lopen is niet leuk meer. Ik kom nauwelijks nog de deur uit. De korte afstand naar de appie is vaak teveel. Ik zie doorgaans een stuk of vier verschillende gezichten in de week.

Het verlies van mijn zelfstandigheid is groot. Ik ben voor veel dingen afhankelijk van een ander. Die ander doet dat met veel plezier, maar ik was een actief leven gewend. Gaan en staan waar ik wilde, samen weg, wandelen met Pluto en zijn vriendjes, nieuwe contacten ontmoeten, de stad in, even in de auto springen bij iemand langs gaan, boodschappen doen, het huishouden, werken, hobby, noem het allemaal maar op. Zonder veel bij na te denken kon dat zomaar.

En nu niet meer. Ik heb nog een lange weg te gaan in verwerking, aanpassing, verdriet en acceptatie.....

Heb jij een soortgelijke ervaring? Stuur jouw ervaring naar [email protected]! En dan delen wij binnenkort ook jouw ervaringsverhaal.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  • Bianca schreef:

    Acceptatie is niet het juiste woord, want wie accepteert dit. Ermee omgaan vind ik zelf een betere woordkeuze. Maar na 12 jaar ms vind ik het nu toch wel weer meer moeilijk om het een plek te geven. Het leven is zo veranderd. Familie en vrienden steunen me gelukkig en houden rekening met me. Maar het allerergste is dat mijn ex-partner er helemaal niet mee kon omgaan. Hij vond het al erg vervelend als ik een rustmoment nam na mijn werk.

  • Spannende tijden

    Tamara van Malsen

    Daar zat ik dan met mijn blinde oog bij de huisarts. Ik was nog steeds in de veronderstelling dat het allemaal wel mee zou vallen. Dat ik doorgestuurd werd naar de oog... › Lees meer

    Ik heb het nog nooit gedaan…

    Nanda Felderhof

    ... dus ik denk dat ik het wel kan. Hoe vaak heb ik dit de afgelopen maanden, sinds ik weer aan het werk ben, wel niet gedacht en zelfs hardop uitgesproken? Sinds afge... › Lees meer