Ondanks invalidenkaart toch een boete!

Kim van Kaathoven

MS & Gehandicaptenparkeerkaart

Gepubliceerd: 27 november 2021

Beste Gemeente Eindhoven,
en aan wie dit interesseert,
Een sanctie van maar liefst 400 euro. Die vond mijn partner onder mijn ruitenwisser, nadat hij even in de binnenstad geparkeerd had. Op een parkeerplaats voor invaliden. Met een invalidenkaart, waar hij soms gebruik van maakt omdat hij MS heeft. Helaas is de kaart achter het raam naar beneden gezakt, waardoor niet alle informatie zichtbaar was.

Ondanks invalidenkaart toch een boete!

Best een – sorry - lullige overtreding. Maar daar moet hij nu wel 400 euro voor betalen. En dat heeft hij simpelweg niet. Los van de hoogte van de sanctie, naar mijn mening niet in verhouding met sancties na andere overtredingen, moet mij hierover het een en ander van het hart.

Dit gaat over menselijkheid, over deel kunnen nemen aan de maatschappij...

Want ik ben compleet in de war door deze gang van zaken. Hoe kan het zo zijn dat dit gebeurd is? Hoe kan het zo zijn, dat dit niet afgedaan is met een waarschuwing? Hoe kan het zo zijn dat er, na deze hele crisis in ons land, nog steeds geen begrip is voor een medemens met een chronische ziekte?

Laat ik dit dan nogmaals uitleggen. Als partner is dit namelijk niet te verdragen. Vrijwel elke dag word ik geconfronteerd met het feit dat er mensen in ons land leven, die door allerlei regels vanuit de overheid tegengewerkt worden. Natuurlijk kunnen wij alleen voor onszelf spreken, maar ik weet zeker dat een grote groep mensen zich herkent in dit verhaal. Een chronische ziekte komt namelijk nooit alleen.

Of te moeten wildplassen. Dat was in dit geval overigens wel goedkoper geweest.

Laten we beginnen bij het aanvragen van de desbetreffende invalidenkaart. Dit is niet makkelijk, en terecht. Je moet hiervoor aan allerlei eisen voldoen. Of eigenlijk, juist niet voldoen. Het aanvragen deden wij niet voor de lol. Mijn partner kan soms geen 10 meter extra lopen. Het is dus fijn dat hij zijn zelfstandigheid terug heeft, en weer zonder mij ergens naartoe kan rijden. Wat dat met een mens doet, kom ik later op terug.

Ik wil namelijk ook nog even benoemen dat door zijn ziekte, hij soms niet op tijd het signaal krijgt dat hij moet plassen. Daarom ontstaat er soms ineens hoge nood en moet hij maken dat hij een toilet opzoekt. Dus maakt hij soms ook van deze kaart gebruik moet maken om niet ergens in de binnenstad op straat in zijn broek te hoeven plassen. Of te moeten wildplassen. Dat was in dit geval overigens wel goedkoper geweest.

Ik zie hem opbloeien, want hij heeft een stuk vrijheid teruggekregen.

Door deze kaart heeft mijn partner dus een stukje zelfstandigheid terug. Voorheen reed hij vrijwel geen auto zonder mij, want wat als hij niet terug zou kunnen lopen naar de auto? Bij vermoeidheid treden namelijk klachten op in zijn rechterbeen. Hij gaat dan slepen en waggelen. Loopt hij door, dan komt de klap dubbel zo hard aan. En dat wil je geen enkel mens aandoen. Dus wat was hij blij, dat de kaart toegekend werd. Dat hij een stukje waardigheid terugkreeg. En dus maakt hij steeds meer gebruik van mijn auto. Ik zie hem opbloeien, want hij heeft een stuk vrijheid teruggekregen.

Hij benoemt het wel eens; “ik voelde me vandaag bijna een normaal mens!” of “wat was dat fijn vandaag! Ik heb genoten van het autorijden, muziekje aan, heerlijk!”. Maar niet alleen voor zichzelf, hij is vooral blij voor mij. Want hierdoor is er voor mij ook een stukje zorg uit handen genomen. Ik hoef nu bijvoorbeeld niet meer na een drukke werkdag met hem mee. Ik wil u er dus op wijzen wat zo’n sanctie met deze vrijheid doet. Deze wordt hierdoor weer weggenomen, want zo’n sanctie is niet te betalen. Hij zadelt mij hier nu mee op, want de auto staat immers op mijn naam. Kunt u zich voorstellen wat dit met een mens doet?

Best een lastige afweging overigens, want ik wil vooral zijn partner zijn en niet zijn moeder.

Dan kunt u natuurlijk simpel verweren dat hij beter op had moeten letten. Maar ook dit is niet altijd mogelijk. Bij de ziekte MS komen namelijk ook veel cognitieve klachten kijken. Ook is de prikkelverwerking vaak verstoord. Wat dus als gevolg heeft dat iets simpels als de invalidenkaart checken, er soms gewoon bij inschiet. Natuurlijk probeer ik dit als partner te voorkomen door hem aan dingen te herinneren. Best een lastige afweging overigens, want ik wil vooral zijn partner zijn en niet zijn moeder. Ik wil niet alle zorgen hoeven dragen voor een volwassen mens. En ik wil niet dat mijn bemoeienis zijn waardigheid in de weg staat. Dus soms gebeurt het door welke omstandigheden dan ook, dat hij iets vergeten is. Kost dat echt 400 euro?

Want laten we daar ook nog maar eens op terugkomen, het feit dat dit geld er gewoon niet is. Dat hij, omdat hij graag met mij samen wilde wonen, niet rond kan komen met zijn uitkering. Dat een sanctie van 400 euro, hem waarschijnlijk een jaar gaat kosten om weer uit de rode cijfers te komen. Volgens mij klopt dit gewoon niet, iemand die voldoet aan de eisen voor het aanvragen van zo’n kaart, heeft beperkingen. En de kans is dus zeer aanwezig dat deze persoon afscheid heeft moeten nemen van zijn baan. Van een redelijk inkomen. Van een leven waarin geldzorgen er niet zijn. Want die financiële zorgen, die zijn er veel. Ik zal u daarvan de details besparen. Want natuurlijk gaat dit allang niet meer over geld.

Ik vraag u dan ook opnieuw naar de redelijkheid van deze sanctie te kijken.

Dit gaat over menselijkheid, over deel kunnen nemen aan de maatschappij. Over begrip voor je medemens, over redelijkheid. Over voorkomen dat anderen in deze situatie belanden. Ik hoop te bereiken dat BOA’s begrip tonen voor een medemens met een beperking. Ik vraag u dan ook opnieuw naar de redelijkheid van deze sanctie te kijken. Ik vraag u een signaal af te geven, en deze sanctie op te schorten. Zodat mijn partner wellicht een beetje vertrouwen in zijn medemens krijgt, zich begrepen voelt.

Ik wil u hiermee ook nog een aanbod doen. Wij komen graag op voor de groep mensen die een soortgelijke ervaring hebben. Daarom zouden wij met alle liefde, mocht u hieraan behoefte hebben, met u in gesprek gaan over hoe het daadwerkelijk is om deze sanctie onder je ruitenwisser te vinden. Hiermee wordt hopelijk voorkomen dat nog meer mensen zich buitengesloten gaan voelen in deze maatschappij.

Bedankt voor uw aandacht.

Ps. Delen = lief!

Heb jij een soortgelijke ervaring meegemaakt? Stuur jouw verhaal naar [email protected]!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

  • Fredva Espelo schreef:

    Ik snap de frustratie ik lees niet wie de kaart heeft aan gevraagd mijn kaart staat op mijn naam en en door een foto is hij verzekerd van eventuele misbruik,hoe vaak word een invalide plek niet in genomen door iemand die niet zelf een kaart heeft aan gevraagden dat de boete zo hoog is ,is wat wij zelf hebben voor gesteld zodat e auto mobilisten 2 keer na gaan denken om een invalide plaats onrecht matig bezet houden

  • MS & Medicatie: Van eerste lijn naar tweede lijn medicatie

    Nicole Donal

    Het voorwoord geven wij aan Nicole; Het derde en laatste artikel in deze serie. Op dit verhaal hebben jullie iets langer moeten wachten. Ondertussen zijn we twee j... › Lees meer

    MS & rijbewijs: Het drama genaamd CBR

    René de Vos

    Onlangs zijn we begonnen met het thema 'MS & rijbewijs'. Een actueel onderwerp welke soms voor nogal wat vragen zorgt. Wanneer geef je aan of je MS hebt? Wie bepaa... › Lees meer