Ongeluk

Saskia Saunier

MS & Diagnose

Gepubliceerd: 24 januari 2020

19 juni 2012. Nietsvermoedend fietst Saskia die dag naar haar werk. Ze wil een weg oversteken en ziet opeens aan de overkant iemand geraakt worden door een graafmachine en op de weg vallen. Ze stopt halverwege de weg en ziet voor haar ogen een vrouw op haar buik op de grond liggen. Instinctief weet ze dat dit niet goed is, dat er iets afschuwelijks gebeurd is. Ze fietst door naar haar werk en onderweg komen de emoties. Ze begint te huilen en stopt niet meer.

Ongeluk

Die hele dag ben ik erg van slag en bij het minste geringste moet ik weer erg huilen. Ik ben even helemaal de controle kwijt en weet niet wat ik moet doen. Ik ben getuige geweest van een dodelijk ongeluk en keihard met mijn neus op mijn eigen sterfelijkheid gedrukt. Het van slag zijn zal nog een paar weken aanhouden. Ik probeer weer grip op mijn leven te krijgen en dit is lastig, erg lastig.

Stress zorgt voor een stroomversnelling in je MS

Er gebeuren allerlei dingen met me, waar ik geen controle over heb. Ik voel lichamelijk ook van alles. Ik ben erg moe, ik kan me slecht concentreren en ik heb hoofdpijn. Met een beetje hulp van de bedrijfsarts en iemand van slachtofferhulp kan ik accepteren wat er nu met me gebeurt. Dit is normaal en het heeft even tijd nodig om dit te verwerken. Maar het zal allemaal weer goed komen.

Wat me ook erg helpt is dat ik via via iets meer hoor over het slachtoffer en haar nabestaanden. Het heeft me erg bezig gehouden dat ze zo opeens uit hun leven is weggerukt. Dat ze het ene moment er nog gewoon was, fietsend naar haar werk, en het moment er vlak na opeens niet meer was. Dat het dus zo snel gebeurd kan zijn. Ik zie een foto van haar zoals ze was en ik hoor dat de nabestaanden heel verdrietig zijn, maar ook wel weer hun leven op proberen te pakken. Het stelt me gerust, ik kan het nu een plekje geven en afsluiten.

De grote stress die na zo'n gebeurtenis bij je vrijkomt is funest voor MS. Het is dan ook niet zo vreemd dat ik ongeveer twee maanden erna opeens last krijg van mijn rechterbeen. Ik weet dan nog niet dat ik MS heb. Ik zou op wandelvakantie gaan naar Nepal, de Mount Everest voor een deel beklimmen tot aan het basecamp. Tijdens het trainen hiervoor begint mijn been opeens na een half uur vreemd te doen. Ik noem het op dat moment zelf een zwabberbeen en vind het zelfs ook nog wel grappig.

Ik heb geen vermoeden dat er iets anders aan de hand zou kunnen zijn

Ik ga er dan ook vanuit dat ik met wat fysiotherapie hier zo over heen ben en dat ik gewoon op vakantie kan. De fysiotherapeut bevestigt mijn gedachte. Het is alleen lastig om een diagnose te bepalen, dus ik word naar een sportarts gestuurd. Ook hij kan geen definitieve diagnose stellen en adviseert me om compressiekousen te proberen. Als dat niet werkt, dan is zijn alternatief een verwijzing naar de neuroloog.

Op dat moment dringt het nog steeds allemaal niet echt tot me door en heb ik ook geen vermoeden dat er wel eens wat anders aan de hand zou kunnen zijn. Ik probeer thuis meteen de kousen, in de hoop dat dit mijn probleem oplost. Helaas... al snel begint mijn been weer te zwabberen en klapperen. Dat is het moment dat ik besef dat ik mijn vakantie moet annuleren.

Opeens is alle hoop weg dat ik nog op vakantie kan. Dit hakt er erg bij me in en ik ben dan ook even behoorlijk overstuur. Gelukkig kan ik me ook weer snel herpakken en boek ik een relaxte zonvakantie naar Tenerife. Diezelfde week heb ik contact met de sportarts en hij regelt een verwijzing naar de neuroloog. Eind van de week bel ik met het ziekenhuis en toevallig kan ik diezelfde middag nog terecht; er is net een gaatje vrij gekomen.

Het voelt onwerkelijk, alsof het over iemand anders gaat

Het ziekenhuis beleef ik als in een roes. De neuroloog doet wat onderzoeken en stuurt me dan met wat formulieren naar radiologie voor een MRI en naar het bloed prikken. Op dat moment vraag ik me af wat er allemaal met me gebeurt, het voelt zo onwerkelijk, alsof het over iemand anders gaat. Op de aanvraag voor de MRI heb ik een en ander gelezen en ik ben nieuwsgierig. Dus ik ga googelen. Ik kom vrijwel direct uit op MS.

Ik schrik me kapot: dit zal het toch niet zijn? Al vrij snel wuif ik het weg: nee, er is geen reden om me zorgen te maken. Voordat de MRI plaatsvindt, ga ik eerst op vakantie. Het wordt inderdaad een relaxvakantie en het voelt goed. Wel merk ik op vakantie ook weer het moeizame lopen en is het mij wel duidelijk dat er iets niet klopt in mijn lichaam.

De MRI vindt plaats, alleen van mijn hoofd. Ik krijg een masker op die me doet denken aan Hannibal Lecter uit Silence of the Lambs. Ik heb de neiging dan ook om “hello Clarice” te zeggen, maar hou me in. Na de MRI duurt het nog twee weken voor ik de uitslag krijg. Ik word hier onrustig van en ga dus toch weer op internet zoeken. Ik moet toch weten wat me te wachten staat, wat het allemaal eventueel kan zijn.

Wat ik lees klopt net iets te goed met mijn eigen plaatje

Ik zoek dus ook wat gerichter op MS in combinatie met wat ik ervaar. En wat ik lees klopt toch net iets te goed met mijn eigen plaatje. Ik heb dan dus eigenlijk al wel een vermoeden. Maar voor jezelf en ook voor je omgeving druk je dat toch weer weg.

De dag van de uitslag ben ik erg nerveus. Straks weet ik waar ik aan toe ben en komt er ook een oplossing voor mijn moeizame lopen. Ik heb een briefje gemaakt met vragen die ik wil stellen. Als ik bij de neuroloog zit, vertelt ze gelukkig direct wat er aan de hand is, zonder er om heen te draaien. Ze begint met dat mijn reflexen actief zijn en dan weet ik al genoeg. Het lijkt positief, maar in dit geval duidt het op MS. Op het moment dat ik denk “o nee...” zegt ze inderdaad dat wat ik niet wil horen: “en dat duidt op MS”.

Ze vraagt me of ik de foto's wil zien. Natuurlijk wil ik dat! De kans om in mijn eigen hoofd te kijken. En ik wil natuurlijk zien hoe de MS zich bij mij uit. Daarna schiet ik in een praktische modus en werk mijn lijstje af met vragen. Als ze alle vragen beantwoord heeft, begint het tot me door te dringen. En dan komen de tranen en het besef. Ik heb MS. Een van mijn eerste gedachten: wat heeft mijn leven nu nog voor zin?

Gelukkig ben ik positief ingesteld, ik ga mijn draai wel weer vinden

Gelukkig zie ik al snel wel weer de zin van mijn leven. Mijn beste vriendin herinnert me er aan wat ik voor die tijd heb gezegd. We hadden het toen over mijn vermoeden dat het wel eens MS kon zijn en ik heb toen gezegd dat het niet het einde van de wereld zou zijn. En dat voel ik ook wel zo. Ok, ik heb MS, maar ik ben nog steeds Saskia. Ik weet nu even niet wat ik moet doen en hoe het verder moet, maar daar ga ik achter komen. En gelukkig ben ik positief ingesteld, dus ik ga mijn draai wel weer vinden.

Al vrij snel na de diagnose moet ik voor mezelf de puzzel compleet maken. Ik laat het afgelopen half jaar/jaar de revue passeren. In mei liep ik nog vier dagen vijftien kilometer met de vierdaagse en in augustus kreeg ik opeens problemen met lopen. Hoe kan dit in zo'n korte tijd opeens zo veranderen? Wat is er in de tussentijd gebeurd? Het kwartje valt direct: het ongeluk.

Ik weet inmiddels al dat stress en MS niet goed samen gaan en dat stress vermeden moet worden. Ik weet nog maar al te goed wat voor stress ik ervaren heb na het ongeluk. Ik google dus op stress en MS en traumatische gebeurtenissen. Ik kom een verband tegen. Ik heb een sterk vermoeden dat het ongeluk de diagnose MS in een stroomversnelling heeft gebracht.

Voor mij is de cirkel rond en de puzzel compleet

Dit vermoeden wordt een poosje later bevestigd als ik in contact kom met lotgenoten die nog heftigere dingen hebben meegemaakt en die dat ook meteen in hun MS gemerkt hebben. Hiermee is voor mij de cirkel rond en de puzzel compleet. Nu nog een weg vinden in mijn leven met MS.

Heb jij een soortgelijke ervaring? Stuur jouw ervaring naar [email protected]! En dan delen wij binnenkort ook jouw ervaringsverhaal.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Onzichtbare ziekte

Koen de Visscher

Koen schrijft regelmatig op zijn blog verschillende verhalen. Hij is lid van een paar Facebook groepen voor mensen met MS (Multiple Sclerose). Daar merkt hij dat er re... › Lees meer

Mama is een beetje ziek

Annelies van Oost

Annelies schrijft dit keer over haar gesprek met haar dochters. Het gesprek over wat komen gaat. Een stamceltransplantatie. Een zware periode voor hen allemaal. Zoals ... › Lees meer