Op naar huis…

Maartje den Hartog

MS & Acceptatie

Gepubliceerd: 31 januari 2022

Een stap naar een nieuwe uitdaging. Een stap in een richting waar terugkeer naar het oude niet zo makkelijk meer zal gaan... Is dat erg? Geen idee maar het maakt het wel een extra spannende stap. Zomer 2020 liet ik weten dat ik op reis ging met de camper, mijn hond en de hoop op een mooi avontuur in "mijn" land Noorwegen. 12 weken mocht ik grenzen verleggen, genieten, leren en "afscheid" nemen van het leven daar.

Op naar huis…

Ik heb een aantal jaar in Noorwegen mogen wonen en werken maar nadat ik ziek werd en volledig afgekeurd, leek het toentertijd financieel niet meer mogelijk daar te blijven en keerde ik terug naar Nederland. Zomer 2020 wilde ik het nog 1x proberen om het land te zien en voelen. Dit was echt heel tof! Zwaar maar gaaf!

Op weg naar huis heb ik bijna alleen maar zitten huilen

Na een jaar waarin ik mezelf en mijn leven met MS niet op de rit kreeg en niet goed meer wist hoe ik precies verder wilde hielpen mijn ouders mij om nog een keer op reis te gaan... Deze keer 8 weken maar met dezelfde lijnen. Een camper, mijn hond, rolstoel en handbike en in Noorwegen. Voordat ik afreisde, afgelopen zomer, merkte ik dat ik twijfelde aan alles, was dit nu mijn leven? Oppassen op neefjes en nichtjes, voor anderen zorgen en verder op de bank bij komen? Op een plek waar de mensen vriendelijk zijn maar ik zomers niet goed buiten kan zijn vanwege alle drukte in de buurt?

Hoe kan ik nu niet happy zijn, mijn familie in de buurt, eigenlijk vrij buitenaf wonend, mogelijkheden genoeg om met de hond op pad te gaan en vriendelijke behulpzame mensen om mij heen. Maar nadat ik met een goede vriendin uit Noorwegen twee weken lang Noors pratend had doorgebracht hier in Nederland afgelopen zomer was ik weer happy...

Toen kwam de vraag bij mij of ik niet toch beter terug kon gaan naar Noorwegen... Maar ja, Hoe dan? Lukt dit financieel dan wel? Hoe kan ik mijn familie in de steek laten? Is dit wel verstandig gezien het beeld van de MS? Relatief gezien stabiel maar regelmatig slechte perioden er tussen... Ga ik me wel echt happy voelen daar of is het alleen maar een vlucht weg van hier?

Ik kon letterlijk meer lopen, vrijer ademen en meer genieten

Al deze vragen wilde ik beantwoorden tijdens de reis.... Ik dacht dat ik meteen wel zou weten als ik daar was wat ik ging doen. Dat ik antwoorden direct zou hebben en daar dan ook direct ok mee was. Helaas gebeurde dit niet... Na 3 weken kon ik gelukkig een digitaal gesprek plannen met mijn MS-coach bij Upendo. (Wat een top team hebben ze daar, zo fijn!) Zittend in de camper op de Lofoten heb ik met haar alle voors en tegens doorgesproken om even lucht te krijgen in mijn hoofd...

Na het gesprek een pittige bergwandeling gemaakt en op de top van de berg besloten het allemaal even te laten. Mezelf even niet onder druk te zetten want zoals de coach zei het zal hoe dan ook nooit 100% goed voelen. Ene kant laat ik, voor mijn gevoel, mijn familie in de steek en aan de andere kant misschien wel mijzelf... De weken die volgden waren heel fijn, ik voelde me vrij, kon letterlijk meer lopen, vrijer ademen en meer genieten van het hier en nu.

Eenmaal op de terug weg moest ik natuurlijk wel een keuze maken. Ik had mijn familie beloofd dat ik, als ik terug kwam, een keuze gemaakt zou hebben zodat de onrust niet zou blijven... De dag voordat de terugreis begon ben ik nog een laatste wandeling gaan maken naar 1 van mijn favoriete plekken om de knoop door te hakken. Samen met mijn hond heb ik daar zitten huilen en besloten dat ik niet zo egoïstisch moest zijn en bij mijn familie moest blijven, zij hadden mij harder nodig en ik moest daar maar een weg in zien te vinden.

Het geeft lichtelijk wat paniek af en toe

Gelukkig worden heb je veel ook zelf in de hand dacht ik.... Op de dag van mijn laatste rit vanuit Duitsland naar huis heb ik bijna de hele weg alleen maar zitten huilen... Ik wilde niet terug naar Nederland, naar een leven waar ik me fysiek echt veel slechter voel dan in Noorwegen, naar de drukte, naar de onrust... En toen viel het kwartje... Ik moet gewoon terug naar Noorwegen, mijn thuis... Hoe moeilijk ook voor mijn familie, dit is wat ik nodig heb om gelukkig te worden. Ik wil nog veel meer dan wat ik in Nederland kan en ik denk dat dit wel in Noorwegen voor elkaar kan krijgen....

Als alles mee zit begint de bouw van mijn huisje in Noorwegen in het nieuwe jaar. De winter mag daar dus een poosje mild zijn, anders vertraagd dit proces en mijn doel is om zomer 2022 terug te verhuizen naar huis. Alle tekeningen zijn goedgekeurd, de grond is uitgezocht en het materiaal van de fundering staat al klaar om gebruikt te worden. Het huisje wordt levensloop bestendig, er komt een heel stuk grond omheen in een klein buurtschap van super fijne mensen.

Middenin een stuk bos, Uitkijkend op de berg en wat water en weilanden... Of het de juiste keuze is? Geen idee, ik hoop het wel. Fysiek heb ik momenteel een slechte periode dit zet mij wel weer aan het denken en het geeft lichtelijk wat paniek af en toe... Maar weet je als ik dan denk aan dat ik al gevraagd ben om weer te komen werken als kindercoach op een basisschool voor 2 uurtjes per week en dat ik elke dag vanuit mijn aangepaste huisje zo het bos in kan wandelen of rijden met de scootmobiel of handbike dan kan ik niet anders dan hopen met heel mij hart dat deze keuze de juiste is... en zo niet? Dan heb ik het toch nog maar een keer geprobeerd en zie ik dan wel weer hoe ik het allemaal op los! Ik kan niet wachten...

Heb jij een soortgelijke ervaring? Stuur jouw ervaring naar [email protected]! En dan delen wij binnenkort ook jouw ervaringsverhaal.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

  • Paula Soerink schreef:

    Lieve Maartje,
    Wát een weg ga jij….fysiek, maar ook psychisch! Wat een bewondering heb ik, hebben wij, voor jou!
    Want in mijn ogen doe jij niet anders dan luisteren naar je innerlijke stem. Ik denk dat dit de enige manier is om dit leven te leven.
    De MS maakt dit proces er niet makkelijker op, maar de “ geestelijke groei” die het oplevert, is dès te groter!

    Ik denk dat jij, door dit verhaal te delen, een voorbeeld bent, kunt zijn, voor iedereen met MS, dus ook voor mij…
    Niet iedereen hoeft naar Noorwegen ( dan wordt het daar ook weer te druk), maar leren je hart te volgen en daarna te vertrouwen op de weg die je vervolgens gaat, waarheen die ook leidt, is een uitdaging voor ieder mens! Dank en…veel geluk in dat prachtige land!

  • Balans

    Ilona

    De balans zoeken is zo moeilijk. De gehele dag leg ik alles op de weegschaal. Er zijn zoveel opties, gevolgen, consequenties en dan ook nog onverwachte factoren. Elke ... › Lees meer

    Dagje strand deel 3 – Heimwee naar mezelf

    Rebecca-Rabi'a Frank

    In het laatste deel van dit hoofdstuk uit het boek Heimwee naar mezelf van R.S. Frank lezen we hoe het dagje strand van Rebecca eindigt. Als het boek daadwerkelijk ver... › Lees meer