Stapsgewijs

Helen

MS & Acceptatie

Gepubliceerd: 28 juni 2020

'Even van mijn afschrijven'. Dat is wat Helen bij haar verhaal schreef. Het schrijven van haar ervaringen, het delen van haar gevoel helpt haar enorm. Het lucht op. Het geeft houvast. In haar verhaal vertelt ze haar avondje uit met haar lieve man. Over hoe een stukje lopen eigenlijk heel stapsgewijs gaat.

Stapsgewijs

Gister uit eten geweest met mijn lieve man. Hij was jarig en ik had een etentje geregeld. Leuk! Heerlijk weer. De auto geparkeerd op de voor ons bekende parkeerplaats. Stukje lopen langs het bolwerk, doen we vaker. Uhum, de laatste keer was ongeveer 7 maanden geleden toen de MS nog niet in beeld was en de klachten evenmin.

Maar, we gaan door!

Nu , het lopen... De hand vast van mijn man en met de snelheid waarop ik normaal gesproken naast patiënten liep die aan het revalideren waren. Coachend en bemoedigend.
Sjeetje, het gaat maar de bevestiging; de klap in je gezicht:  Ja meid, ik ben er, de MS, en ik ga nergens heen". De rollen zijn omgedraaid. Nu coacht en bemoedigd Hein mij.

Gehaald, we zijn bij het restaurant. Een trapje om op het terras te komen. Hein pakt mijn hand en helpt me. De ogen, misschien verbeeld ik het me, maar ze prikken. Ik bemerk dat ik me schaam. Een gevoel wat ik niet ken. Het ebt weg of liever gezegd druk het weg. We gaan heerlijk eten, we lachen en genieten.

Teruglopen naar de auto. Mijn man stelt voor om de auto te halen. Ik voel een rilling door mijn lijf. Nee, ik loop terug. Ik pak zijn hand en focus me. We lopen langzaam en kletsen wat. Maar opnieuw , ik voel opeens de tranen omhoog komen. We komen een groep mensen tegemoet en weer dat gevoel. Schaamte, boosheid en verdriet. Hein, ziet het. Hij vraagt: "Gaat het lieverd? Ik help je, het gaat goed."

Dit is niet wat ik wil voelen...

Ik voel opeens tranen over mijn wangen stromen. Daar midden op de straat, ik kan er niks aan doen. Ik vertel dat ik me schaam, dat ik boos ben en dat ik dit niet wil! Ik ben eergister 31 geworden! Dit is niet wat ik wil voelen... Ik, de zelfstandige hardwerkende verpleegkundige. Sportende, dansende jonge bonusmoeder van 2 kids wil dit verdomme niet!

Hij pakt me vast en drukt me tegen zich aan. Daar staan we, midden in de straat. Het is niet heel druk maar er lopen wel mensen langs ons. "Je hoeft je niet te schamen. Voor mij niet, voor niemand..! Je bent krachtig en ik ben er voor je! Het maakt me niet uit wat andere mensen denken, jij besluit zelf te lopen naar de auto, en dat dat niet meer gaat op je voorheen 6 centimeter pumps en wat langzamer en met mijn steun maakt me geen barst uit! Jij bent Helen, en ik hou van je!"

Langzamer, maar krachtig.

Het geeft me moed, en een rustiger gevoel. De tintelingen in mijn benen nemen af. Hij pakt mijn hand en we lopen samen terug naar de auto. Langzamer, maar krachtig. We kletsen, lachen en kijken in de etalages.

Volgende week bloedprikken en 2e week van juli gesprek bij de MS Verpleegkundige. Puzzelen welke medicatie er bij me past en wat me kan helpen. September door met de HBO-V. Een nieuwe kans van mijn werkgever: In het team regiserend wijkverpleegkundige. Passend bij de opleiding HBO-V en mijn kwaliteiten.

Hoofd omhoog. En zere vingers van het typen. Haha 🤣
Maar, we gaan door!

Liefs Helen

Wil jij ook jouw verhaal eens delen? Stuur een mail naar [email protected]!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Sport; mijn passie

Ania Timmer

Ania schrijft ons over haar passie sporten. Of dit haar makkelijk afgaat? Nee niet echt, maar ze krijgt er een hoop voor terug gelukkig. Dus ook al heb je MS...Strike ... › Lees meer

MS & stress (deel drie)

Jolanda van der Meer

We zijn aangekomen bij het derde deel van het verhaal van Jolanda. Kan ze haar broer nog redden en hoe manifesteert de MS in haar lichaam en leven? Lees mee... › Lees meer