Taboe staat in ons woordenboek beschreven als “dat wat niet gedaan of gezegd mag worden”. Maar wie bepaalt dat?
Niemand is perfect en iedereen heeft zijn of haar moeilijkheden. Zeker als je chronisch ziek bent, komen daar veelal ook nog eens fysieke of mentale problemen bij kijken.
Taboe: ik heb een angststoornis
En dan merk je dat mensen daar weinig naar vragen, het onderwerp uit de weg willen gaan of goedbedoelde (stomme) adviezen geven. Of gewoon helemaal niet meer met je in contact proberen te komen. Absoluut niet helpend!
Platform MS staat onder andere ook voor het doorbreken van taboes. We praten en lezen graag over jullie persoonlijke ervaringen, geen onderwerp is raar of te moeilijk. Juist is het (h)erkennen van leed of moeilijkheden is zo waardevol en steunend! En waar nodig willen we jullie stem versterken: de maatschappij is niet ingericht op mensen met een chronische ziekte en dat moet veranderen! We zijn allemaal mensen en allemaal even waardevol. Je moet alleen de waarde van de ander wel willen zien.
Waarom zou ik, als vrijwilliger bij Platform MS jullie overtuigen om jullie taboe te delen, terwijl ik zelf niet open ben?
Afgelopen jaren heb ik vooral geleerd dat een betere wereld bij jezelf begint. En ook al ben ik geen MS-patiënt en is dit verhaal dan ook niet helemaal MS-gerelateerd, ik wil het toch met jullie delen. Want waarom zou ik, als vrijwilliger bij Platform MS jullie overtuigen om jullie taboe te delen, terwijl ik zelf niet open zou zijn over mijn angststoornis? Voor mij voelt dat niet juist. En daarbij, ongeveer 1 op de 5 mensen ervaart in meer of mindere mate last van een angststoornis. En dat betekent dus dat er onder jullie ook mensen zijn die dit taboe met mij ervaren.
Een angststoornis is een verzamelnaam voor meerdere problematieken. Voorop staat dat er sprake is van belemmerende angst of zorgen in situaties waarin geen direct gevaar dreigt. Mijn stoornis valt onder de generaliserende angst- en piekerstoornis. Voor mij houdt dit in dat ik eigenlijk altijd bang ben. Ik ben vooral bang voor fysiek gevaar (flauwvallen of een hartaanval krijgen zijn mijn grote angsten), maar ervaar op een dag ook meerdere keren het gevoel dat de pleuris uit gaat breken. Ik kan je dan niet precies vertellen waar ik bang voor ben. Ook wéét ik dat het niet gaat gebeuren, dat ik ook paniekaanval heb. Maar het overvalt me en het neemt mijn rationele gedachten over. En dat is niet leuk. En het klinkt misschien wel een beetje raar, als je dit nog nooit ervaren hebt. Maar ik voel het wél en ik moet ermee dealen. Het maakt dat ik het liefste thuis ben. Soms durf ik mijn huis niet uit, of durf ik niet alleen te zijn. Pleinvrees. Ook ik vond het altijd raar hoor. “Ga gewoon naar buiten”. Niet dus. Het werkt zo gewoon niet.
Zet mij een halve minuut voor een stoplicht en we hebben de hoofdprijs: een paniekaanval.
Er zit verschil in deze ‘aanvallen’. Soms ben ik gewoon bezorgd, soms ben ik angstig en soms ben ik in totale paniek. Over het algemeen is de angst in de auto het hevigst. Ik kan voor mijn gevoel niet vluchten, moet controle houden, anders dreigt er gevaar. Zet mij een halve minuut voor een stoplicht en we hebben de hoofdprijs: een paniekaanval.
En daar zie jij niets van als je mij niet kent. Jij ziet niet dat mijn hart snel begint te bonzen, dat het zweet mij uitbreekt. Ik ben duizelig, krijg rillingen of ik word benauwd. Ik weet zeker dat het mis gaat. En niet zomaar mis, ik ga dood. De wereld vergaat. Het is in elk geval niet meer op te lossen en zeker niet door iemand anders dan ik. Het is nu mijn verantwoordelijkheid om ervoor te zorgen dat dit niet helemaal mis gaat. Ik vind het moeilijk te beschrijven. Ik ben nu rustig en ik weet dat dit niet waar is, wat ik hierboven schrijf.
Herken je mijn verhaal, vraag dan alsjeblieft om hulp. Aan wie dan ook! Ikzelf heb hier eerder therapie voor gevolgd en dacht deze periode daarmee wel de kop in te drukken. Maar zo werkte het gewoon niet, het was te veel en te heftig. En: het hoort bij mij. Ik ben altijd al angstiger geweest dan gemiddeld, denk ik. Dat heeft een oorzaak en een oplossing. En misschien gaat het wel nooit helemaal over, dan moet ik leren hoe ik ermee om kan gaan. Ik doorloop daarom nu opnieuw een traject bij een psycholoog. Daar leer ik dat de enige manier om deze angsten te sussen, is door ze aan te kijken. Door te doen waar ik bang voor ben.
Ik leer mijn gedachtes te herkennen. Ze onder woorden te brengen. “Ik ga flauwvallen voor dit stoplicht en dan ga ik dood, want niemand gaat hulp voor mij halen”. En dat voelt voor 90% waar. Met die andere 10% moet ik die gedachtes gaan uitdagen. Heb ik er bewijzen voor? Is het wel eens gebeurd? Hoe groot is de kans? Ga ik direct dood als ik flauwval? Gaan mensen echt geen hulp halen? Is flauwvallen zo ernstig? Enzovoorts.
Ik probeer het niet meer uit de weg te gaan, maar naar de angst toe te lopen.
Het gaat langzaam wat beter, maar het is nooit makkelijk. Niet voor mij, maar ook niet voor mijn omgeving. Alles en iedereen lijdt eronder. Ik probeer het niet meer uit de weg te gaan, maar naar de angst toe te lopen. Te doen waar voor mij gevaar in dreigt. Nog lang niet alles durf ik aan te gaan, maar ik zie wel stapjes. En daarmee krijg ik wat controle en houvast over te toekomst. Er is hoop dat ik hiermee ga leren leven.
Je mag mij alles vragen. Ik heb zeker niet alle antwoorden, maar ga wel graag met je in gesprek. Want ook dit taboe verdient meer aandacht. Met 3 miljoen mensen in Nederland die hier last van hebben, moet dat toch lukken?
Heb jij een soortgelijke ervaring? Stuur jouw ervaring naar story@platformms.nl! En dan delen wij binnenkort ook jouw ervaringsverhaal.