Terug van weggeweest…

Annelies van der Heide

MS & Sabbatical

Gepubliceerd: 1 maart 2019

Ruim een half jaar geleden hing Annelies 'spreekwoordelijk' haar pen in de boom. Even geen verhalen meer. Tijd voor haarzelf, haar gezin en haar revalidatie. Hoe gaat het nu met Annelies? En vond zij het lastig om die hele periode geen verhalen te schrijven? Lees mee...

Terug van weggeweest…

Hallo lieve lezers,

Alweer een half jaar geleden dat mijn laatste verhaal (sabbatical) op Platform MS is verschenen. Het was moeilijk om niet te “schrijven”, af en toe stonden er wel wat letters op “papier”, want ja het bloed kruipt waar het niet gaan kan, maar ik heb het steeds weer weg kunnen leggen. Ik heb eerst van mijn vakantie genoten en de laatste 4 maanden van 2018 stonden in het teken van revalideren.

Werken kost mij te veel energie. Het is geen onwil, maar het gaat gewoonweg niet.

Revalideren betekent letterlijk herstel, maar een beschadigde zenuw met blijvend letsel is niet te herstellen. Revalideren herstelt de MS niet, ik ben niet genezen nu ik klaar ben met revalideren. Ik herstel niet met revalideren, ik leer hoe ik met de MS om moet gaan. De juiste balans vinden tussen belasting en belastbaarheid. Mij handvaten geven waar ik mee verder kan, ook na het revalideren. Hoe ik mijn leven op een zo goed mogelijke manier kan leven.

In het begin was het allemaal wat ongemakkelijk. Iemand mee laten kijken hoe jij je leven op dat moment lijdt. Samen kijken hoe het beter kan. Hoe ik mijn kwaliteit van leven kan verbeteren. Wat doe ik goed en wat moet anders. Ik doe het toch goed zoals ik het nu doe? Het was een uitdaging. Ik heb 4 maanden gevochten en ik zal blijven vechten. Ik ben teruggevallen, ik heb moeten opgeven. Ik had mijn goede dagen en mijn slechte dagen en die zal ik blijven houden. De problemen zijn niet opeens opgelost en verdwenen, ze zijn beheersbaar geworden. Ik ben niet herstelt, ik ben herzien.

Lichamelijk ben ik niet vooruitgegaan. Ik had gehoopt dat mijn lichaam een beetje mee zou werken. Mijn rechterbeen weer de kracht zou krijgen om te gaan hardlopen, dat mocht ik graag doen. Het gaf mij energie en haalde er voldoening uit. Helaas zit dat er niet meer in en heb ik moeten loslaten. De fysiotherapeut heeft mij oefeningen mee gegeven voor thuis, hier kan ik na het revalideren mee door gaan.

Tijdens het revalideren heb ik meegedaan aan een sport en spelgroep. Dit heb ik niet vol kunnen houden. Ik baalde daar enorm van, ik ben een doorzetter en geen opgever. Dit voelt als falen, maar het vrat zoveel energie en leverde mij niks op. En dan moet je een knoop doorhakken.

De energie die ik heb gaat op aan het dagelijkse ritme, wat soms moeilijk is om die goed op de rit te houden.

Ik ben me gaan oriënteren op wat ik nog wel kan en wat me nog lukt. Wat is een goede en leuke manier om dan wel in beweging te blijven. Want blijven bewegen is goed. Ook omdat ik natuurlijk nog steeds ziek thuis zit en die extra beweging niet meer krijg. Mijn vriend heeft allemaal fitnessapparaten thuis staan, ik heb genoeg keus om een apparaat uit te zoeken.

Fietsen deed ik af en toe al. Ik ben daarbij gaan roeien en de crosstrainer geprobeerd. Crosstrainer lukt mij niet i.v.m. schouderklachten, maar roeien daarentegen lukt mij wel. Dit probeer ik 4x in de week een half uurtje te doen. Dan ben ik ook echt kapot en moet ik eerst weer een half uur rusten, maar mijn beweging heb ik wel gehad.

Dankzij de ergotherapeut kan ik dit allemaal zo goed mogelijk indelen, met de activiteitenplanner. Het aantal punten die ik op een dag heb moet ik zo goed mogelijk verdelen. De energie die ik heb gaat op aan het dagelijkse ritme, wat soms moeilijk is om die goed op de rit te houden. Helaas past werken daar niet meer in. Met mijn maatschappelijk werker heb ik hier heel wat gespreken over gevoerd. Werken kost mij te veel energie. Het is geen onwil, maar het gaat gewoon weg niet.

Zelf had ik dit graag anders gezien, was ik liever gezond gebleven en blijven werken. Maar dat is helaas niet realistisch meer. Er is een vervroegde WIA-uitkering aangevraagd en nu is het afwachten hoe het allemaal lopen gaat. Ik blijf positief en vertrouw erop dat het altijd wel weer goed komt. Is het niet linksom dan maar rechtsom.

“Soms word je genoodzaakt jezelf opnieuw uit te vinden. Een nieuwe realiteit waarmee je probeert om te gaan” (*)

Liefs Annelies

* Quotes van Ingspire

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  • rita Rethmeier schreef:

    Tsja heel herkenbaar Annelies, het blijft vallen en opstaan.
    Heel veel Suc6

  • Gaatske sipma schreef:

    Fijn om weer wat van je te horen.ik begrijp dat het allemaal niet zo heel erg gladjes verloopt maar dat je weer de positieve kant opzoekt. Daar heb ik zoveel respect voor
    Ik hoop dat je ons weer wat vaker blij kunt maken met jou verhalen.
    Groetjes Gaatske Sipma

  • Mijn eigen omgang met MS

    Karin den Hartigh Zegers

    Vandaag een nieuw verhaal van Karin. Ze vertelt ons haar levensweg met haar klachten, waar ze zich niet altijd iets van aantrekt. Ook over haar uiteindelijke diagnose ... › Lees meer

    MS Missie Peru 2017

    Muk Schiltmans

    Op Facebook zien we een pagina van MS Missie Peru. En dat trok onze aandacht. Wat is die missie precies? Wat gaat men doen in Peru? En hoe kunnen we dit initiatief ste... › Lees meer