Van werk naar studie

Nicolien Pronk

MS & Studie

Gepubliceerd: 16 oktober 2020

Fulltime werkte ik als administratief medewerkster op een mbo school. Hier werkte ik 40 uur bij de studenten administratie. Deze baan was erg druk en vaak ook erg chaotisch. Zo kwamen er vaak leerlingen aan de balie maar tegelijkertijd rinkelde de telefoon ook. Deze baan zou voor maximaal twee jaar zijn en het einde kwam al in zicht. Dit bracht mij aan het nadenken, is dit beroep nu echt wat ik wil? In mijn directe omgeving maakte ik van dichtbij een psychose mee, dat heeft mij ook aan het denken gezet.

Van werk naar studie

Eind november 2017 stond mijn besluit vast namelijk ik wilde weer gaan studeren. Mensen helpen die buiten de maatschappij vallen, maatschappelijk werk en dienstverlening was de HBO opleiding voor mij. Deze periode heb ik mij verdiept in de opleiding maar ook nagedacht wanneer ik mijn ontslag zou gaan indienen bij mijn werkgever.

Ik zit nu aan de andere kant van de tafel

De week dat ik mijn ontslag indiende merkte ik dat weer extreem vermoeid was. Deze tijd vielen mijn ogen regelmatig dicht terwijl ik op mijn scooter reed, dat is natuurlijk totaal niet ideaal. Op mijn werk liep ik soms dwalend over de gang, geen idee wat ik nu zou gaan doen. Telefoon gesprekken kon ik niet meer volgen, alles was blanco, zo intens moe. Een bezoek aan de huisarts en daaropvolgend bloedonderzoeken lieten blijken dat ik een ernstig tekort had aan vitamine B12 maar ook vitamine D.

Al snel kreeg ik 2x per week vitamine B12 injecties en mega dosering aan vitamine D. Nadat ik me zo intens vermoeid voelde lukte het mij niet meer om naar het werk te gaan. Elke dag lag ik doodmoe op de bank.

Ik had nog ongeveer 2 maanden de tijd om mijn toelatingsopdracht te schrijven en in te leveren. Ik probeerde de tekst te lezen, maar niks kwam binnen. De zinnen las ik soms wel 5x maar nog kwam de informatie niet binnen. Ik wilde niet toegeven. Mijn ontslag was al ingediend en de 14 dagen bedenktijd al verstreken. De hoop dat ik beter kon worden was er nog steeds. Maar de 10 weken van injecties was verstreken en er was geen enkele verbetering.

Met tranen in mijn ogen, geen afscheid, geen bedankje, niks..

Deze periode was voor mij extra zwaar omdat de directeur, mijn leidinggever, mij elke dag opbelde en eiste dat ik moest komen werken. Wat ik hem ook probeerde uit te leggen, er was geen enkel begrip. Er zijn kwetsende opmerkingen gemaakt wat mij enorm veel stress gaf. Ik durfde niet meer te kijken naar mijn telefoon omdat ik bang was dat hij weer belde.

Mij werd opgedragen dat ik nadat ik alle injecties had gehad weer het werk moest proberen op te pakken. Mijn collega’s wisten niet dat ik mijn ontslag had ingediend en hen zou gaan verlaten. Ik moest en zou deze dag naar het werk gaan om hen dit te vertellen. Eindelijk was het werkoverleg daar en vertelde ik hen dat ik zou gaan studeren. Met tranen in mijn ogen vertelde ik hen dat ik eigenlijk ook niet zeker meer was of dit nog wel door kon gaan. Hierna heb ik mijn collega’s niet meer gesproken. Geen afscheid, bedankje niks.

De studie heb ik moeten afzeggen, ik had er geen energie meer voor. Dit was het begin … van mijn toekomst. Een jaar later kreeg ik een schub in mijn oogzenuw en kwam de diagnose binnen drie dagen op mijn bordje. Zo nu en dan heb ik een afspraak met een maatschappelijk werker, wat ik graag had willen worden. De waarheid nu is dat ik aan de andere kant van de tafel zit en ik nu ms heb. De opleiding is nooit doorgegaan, maar wel leer ik nu elke dag beetje bij beetje om met de ms te leven.

Heb jij een soortgelijke ervaring? Stuur jouw ervaring naar [email protected]! En dan delen wij binnenkort ook jouw ervaringsverhaal.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik kan beginnen, Tecfidera is binnen

Annelies van der Heide

Verhaal nummer 7 van Annelies. De diagnose is bekend; RRMS. En nu? Tecfidera. Een 1ste lijn medicatie tegen MS. Tecfidera is medicatie in de vorm van een pil. En zoals... › Lees meer

Mijn vrijwilligerswerk voor de MS telefoon

Jessica

Op het moment dat ik volledig werd afgekeurd heb ik mezelf de tijd gegeven om te wennen aan de nieuwe situatie. 30 jaar en volledig afgekeurd thuis. Dit was even slikk... › Lees meer