Wat antwoord je als iemand vraagt: ‘Wat doe jij?’ Voor Nienke is dat door haar MS een ingewikkelde vraag geworden. Jarenlang bleef ze zoeken naar wat nog wél kon, maar soms vraagt het leven om andere keuzes. In haar persoonlijke verhaal vertelt ze over rollen, verwachtingen en de zoektocht naar een antwoord waar ze zelf achter staat.

Margriet: "Sinds mijn diagnose met actieve RRMS in april is er veel veranderd. Ik ben volop bezig met behandeling en revalidatie en leer mijn lichaam, grenzen en mogelijkheden opnieuw kennen. In dit verhaal neem ik jullie mee in waar ik nu sta, wat de revalidatie mij leert en hoe ik probeer om ondanks alles te blijven kijken naar wat er nog wél kan."

Saskia Houben is docent, levensgenieter en vrouw die elke dag opnieuw haar weg vindt met MS. Met haar openhartige verhalen deelt ze wat veerkracht, menselijkheid en verwondering voor haar betekenen. “Ik spiegel, ik verwonder, ik reflecteer en schrijf dit van me af. Ik plaats deze hersenspinsels online en hiermee geef ik je een kijkje in mijn hoofd. Veel leesplezier!”

Marleen schrijft regelmatig verhalen over MS: de diagnose krijgen, behandelingen en hulpmiddelen, maar vooral over het leven met MS. Vandaag delen we een verhaal waarin ze vertelt over haar werk vóór de diagnose MS en hoe dit daarna verlopen is.

Marieke neemt ons mee in haar reis, op zoek naar een baan. 'Tussendoor' krijgt zij de diagnose MS. Ze vertelt hoe zij haar grenzen en ambities heeft verlegd, met een prachtig resultaat: "Hoi! Naar aanleiding van een post op facebook, werd mij gevraagd mijn 'succes'verhaal te delen, dus bij deze. Ik zit al sinds 2008 in de WIA, door gebeurtenissen die niet gerelateerd zijn aan ziekte, hooguit aan een 'mental overload'. 80-100% afgekeurd, maar nog niet afgeschreven, dat wilde ik ook  zelf niet."

Op Facebook zien we een reactie van Eliane, waarin zij vertelt na 20 jaar weer aan het werk te zijn! Ze is blij deze kans te hebben gekregen en wanneer wij haar vragen haar verhaal te delen, is ze enthousiast te delen hoe zij dit voor elkaar heeft weten te krijgen. Lees mee met Eliane!

Wenda heeft sinds 2018 de diagnose MS en is daarna de uitdaging van de "Gele Ballon" aangegaan. Op onze website lees je haar verhalen. Vandaag een verhaal over het accepteren van onverwachte wendingen in het leven.

Ik had net een leuk gesprek met mijn huishoudelijke hulp over hetzelfde onderwerp. Aan het begin van de diagnose en ook daarvoor de zoektocht was ik alleen maar bezig met wat heb ik, hoe kan ik het verbeteren, en wat en waar moeten we nu weer naar toe. Tuurlijk dit blijft altijd als je ziek bent. Vooral in de periode van revalidatie ben je zo veel bezig met je ziekte dat je alleen maar patiënt bent. Ik moet ook zeggen behandelingen en artsen maken je ook erg patiënt. Aangezien ik geen stilzitten er ben en ik graag ergens mee bezig ben, heb ik dat maar een tijdje weer opgepakt.

Nanda is getrouwd en moeder van een zoon. In 2012 krijgt ze de diagnose MS.  Ze werkte als oefentherapeute, maar helaas is dat door MS inmiddels geen optie meer. Maar Nanda zit niet stil, je kunt haar kennen van verschillende dingen zoals haar werk voor MS Zorg Nederland, haar podcast én haar blog Mijn Stukjes. Ze vertelt vandaag meer over haar werk voor MS Zorg Nederland.  

Sinds mijn dochter, nu 27 jaar, naar de basisschool ging doe ik vrijwilligerswerk. Ik was een deel afgekeurd met mijn fybromyalgie en ik had mijn handen meer vrij. Voor de rest zorgde ik voor het huishouden, deed de administratie voor ons bedrijf en voedde ik mijn dochter op. Mijn (inmiddels ex-) man werkte heel veel in het buitenland of verder van huis. Vrijwilligerswerk was dus een goede oplossing.

Werk is voor mij heel belangrijk, het vult mijn eigenwaarde en zelfrespect. En ik ben lekker bezig. Aan werken zitten meer factoren vast. Zoals: het is gewoon leuk (zeker als je werk hebt waar je je passie in kwijt kan), je bent sociaal bezig, je kan een verschil maken voor een ander en er moet natuurlijk brood op de plank komen.

De eerste is bijzonder maar de laatste minstens zo. Ik weet nog dat ik voor het eerst alleen voor de klas stond, wat een euforie! Mijn klas, mijn regels en die opgeschoten pubers deden ook nog eens gewoon leuk met me mee! Ik weet ook nog dat ik mijn salaris voor het eerst gestort kreeg als juf. Wat voelde ik me een rijk mens! Niet alleen financieel maar ook het feit dat ik gewoon betaald werd om iets te doen wat ik gewoon leuk vond maakte dat ik mij een bevoorrecht mens voelde.