Wanneer ben je eigenlijk ziek genoeg om je ziek te melden? Voor iemand met MS is dat lang niet altijd zo eenvoudig als het klinkt. Manon beschrijft hoe ‘gewoon ziek’ zijn soms bijna een opluchting kan zijn, juist omdat daar geen uitleg of discussie voor nodig is. Met humor en herkenning vertelt ze over het grijze gebied waarin ze met MS regelmatig terechtkomt: wel kunnen doorgaan, maar eigenlijk ook weten dat rust nodig is.
Zeg. Ben ik vandaag ziek genoeg?
Vanochtend hadden we het er tijdens een overleg over en ineens dacht ik: eigenlijk is dit toch bizarro.
Als je chronisch ziek bent, kan ‘gewoon ziek’ zijn soms bijna prettig zijn.
Ja. Ik weet het. Dat klinkt behoorlijk gestoord 😆 Natuurlijk lig ik ook geen feestje te vieren in bed als ik griep heb, keelontsteking krijg of goed verkouden ben.
Maar weet je wat daar wel fijn aan is?
Iedereen snapt het. Gewoon.
Ik ben grieperig. Ik ben zwaar verkouden. Ik heb keelontsteking. That’s all it takes. En iedereen begrijpt je. No questions asked.
Meestal kun je reacties verwachten als:
“Ahhh, ga lekker naar bed.”
“Rust goed uit.”
“Zorg goed voor jezelf.”
“Neem je vitamientjes.”
“Beterschap!”
Klaar. Niemand verwacht een uitgebreide uitleg over waarom je met koorts niet functioneert. Niemand vraagt zich af waarom je vandaag niet gewoon even doorzet.
Je bent ziek. Punt.
Maaaaaar dan heb je nog MS-ziek.
En dat is een heel ander soort ziek.
Want probeer maar eens uit te leggen dat je wakker wordt en eigenlijk al moe bent voordat je iets gedaan hebt. Dat je benen voelen alsof iemand er stiekem gewichten aan heeft gehangen. Dat je hoofd vandaag informatie verwerkt op de snelheid van een laptop die een filmpje probeert te streamen met een haperende wifi verbinding. Af en toe komt wat binnen maar de film kun je niet echt volgen. Een simpel gesprek dat je batterij leegtrekt en je hoofd, dat evenveel opneemt als een nieuwe ongewassen theedoek tijdens de afwas.
En ondertussen zie je er misschien gewoon prima uit. Tenminste. Als je de kracht nog hebt weten te vinden om je te douchen en aan te kleden 😅
Fijne wedstrijd 💪🏻
Ik neem het mensen overigens absoluut niet kwalijk dat ze dat niet begrijpen. Hoe zou je ook? Ik snapte dit zelf vroeger niet eens. En soms nog niet.
Maar daardoor gebeurt er iets vaags wanneer ik een keer écht ‘gewoon ziek’ ben.
Dan denk ik bijna: Ah. Kijk. Dít is duidelijk.
Ik heb griep.
Ik ben ziek.
Ik meld me ziek.
Ik ga naar bed.
Geen overleg of discussie in mijn eigen hoofd nodig. Want die heb ik met MS dus regelmatig. Gesprekken met mezelf.
Ben ik vandaag ziek genoeg om me ziek te melden? Of kan ik nog wel even? Misschien gaat het straks beter (al weet ik beter dan dat). Maar misschien voel ik me morgen nóg slechter. En wat als ik me vandaag ziekmeld en ik heb volgende week een dag waarop het écht niet gaat?
Alsof je een ziekmeldingenbudget hebt (mooi scrabblewoord 😜) en je het maar liefst zolang mogelijk uitstelt om die in te zetten.
Volkomen logisch natuurlijk. 🙈 En dat is dus óók vermoeiend. Want waar iemand anders denkt: Ik voel me beroerd, dus vandaag blijf ik thuis.
Begin ik soms een complete rechtszaak tegen mezelf (tja…je hebt in de advocatuur gewerkt of niet 😏).
De aanklager:
“Je kunt echt niet.”
De verdediging:
“Jawel hoor, als je rustig aan doet.”
De rechter:
“Maar vorige week ging het ook.”
En mijn lichaam ondertussen:
KAN IEMAND HIER MISSCHIEN EVEN NAAR MIJ LUISTEREN?!
Dat is misschien wel een van de gekste dingen aan chronisch ziek zijn. Je referentiekader verschuift. Moe zijn is niet automatisch een reden om te stoppen, want moe ben je zo vaak. Iets met gaan liggen voor je de kans krijgt om te vallen.
Pijn betekent niet automatisch rust nemen. Hoofdpijn betekent niet automatisch je bed in. Een slechte dag betekent niet automatisch ziekmelden. Want als je zou wachten tot je je weer helemaal goed voelt…
Tja. Sneeuwt het weleens zwart?
Dus leer je functioneren in het grijze gebied. En juist daarom kan ‘gewoon ziek’ zijn soms bijna een opluchting zijn. Niet omdat het lichamelijk fijner is. Maar omdat het voor één keer zwart-wit is.
Je hoeft niets uit te leggen.
Je hoeft niets af te wegen.
Je hoeft jezelf niet te overtuigen.
En misschien nog wel het belangrijkste:
Je hoeft jezelf niet af te vragen of je ziek genoeg bent. Je mag gewoon ziek zijn. Je mag naar bed. Van jezelf. Zonder schuldgevoel. Zonder vraagtekens. Klaar.
Misschien hoef ik niet altijd zieker te worden voordat ik ziek genoeg ben.
Wil je reageren op het verhaal van Manon?
Zet je reactie hieronder of mail je reactie naar manon@platformms.nl.
Mogen we volgende week jouw ervaringsverhaal delen?
Vul het contactformulier in of stuur een mail naar story@platformms.nl
Hoi MS-tolk,
Je hebt dit grandioos uitgewerkt en vertelt, ik verstond in één keer het hele ziek zijn zoals iemand met MS dit voelt!
P.s; ik ben ervaringsdeskundige en zeg ook vanuit deze positie chapeau!
Dank je wel
Zo herkenbaar. Heb al dikwijls veel te lang doorgewerkt omdat er must-do’s op mijn lijstje stonden. Daarna ervoor afgestraft en echt maanden moeten bekomen. Maar ook al ziek gemeld en in de weken dat ik thuis was gedacht “ben ik niet te snel geweest,ik had beter toch nog effe doorgedaan” Eeuwige struggle in je hoofd als je niet ok bent. Vermoeiend, terwijl je eigenlijk al constant doodmoe bent…