In haar nieuwste blog laat Jolanda zien hoe het leven met MS er voor haar uitziet. Met haar kenmerkende openheid schrijft ze over een onverwachte confrontatie, de gevolgen van warmte voor haar MS en het vinden van balans in het alledaagse. Een herkenbaar verhaal over accepteren, loslaten en genieten van de kleine, gewone momenten die het leven de moeite waard maken.
Zo dan
Nu het leek alsof de wereld even stopte met draaien, lijken de dingen langzaam en traag weer op gang te komen. Hoewel het nooit weer zal worden zoals het was en waar je aan gewend was loopt het gewoon weer verder. Hoewel dat lopen voor mij nog steeds lastig blijft. Dat bleek wel weer toen ik gisteren aankwam bij de sportschool. Op de parkeerplaats stonden een aantal mensen met elkaar te praten. Een auto stond midden op het terrein. Man leunde nonchalant uit het zijraam en praatte met een paar mensen die naast zijn auto stonden. Ik moest hier dus tussendoor zien te manoeuvreren. “Nou jij loopt ook niet gemakkelijk!”, werd me toegeroepen. Terwijl ik langsliep pakte ik de man bij zijn arm: ”Dat klopt en ruim twintig jaar MS helpt daar niet bepaald bij!” Het groepje viel stil. Zo dan, waar kwam dat vandaan? Dat doe ik anders nooit. “Nou dan loop je nog best aardig”, hoorde ik hem nog piepen. Alsof dat wat uitmaakt. Het leven is geen wedstrijd.
Het heeft te maken met onmacht, verdriet en afscheid nemen. Vergankelijkheid en dingen die voorbijgaan. Moeten wennen aan een nieuwe werkelijkheid. Maar ook leren om te berusten en te accepteren dat het is zoals het is. Herinneringen zijn er gelukkig. Aan een tijd waar alles vanzelfsprekend leek, dat alles voor altijd zo zou blijven.
En nu, nu rommelen we maar gewoon weer door. We hebben al weer een weekje vakantie achter de rug. Niks bijzonders gedaan. Lezen, spelletjes, fietsen… Of is dat wel bijzonder? Meer hoeft het ook niet te zijn. Gewoon even weg, een terrasje, uit eten. Gewoon fijn dus.
Afgelopen weken was er een hittegolf. Daar gedij ik ook niet bepaald bij. Wie wel trouwens? Maar goed , ik had dus nog wel wat extra klachten. De pompfunctie van de vaten in mijn linkerbeen had er zichtbaar moeite mee. Hierdoor had en heb ik nog steeds een beetje, een dikke en rood verkleurde enkel. Niet pijnlijk, maar het voelde wel een beetje gespannen. Verder heb ik weer eens een uitbraak van zomergist. Rode vlekken op bovenbenen, buik en benen. Dit is heel onschuldig en ik heb er geen last van, het is alleen lelijk. Ik heb er zalfjes voor, het zal wel weer wegtrekken.
Hoewel het leven misschien niet bepaald Instagramwaardig is, zijn er genoeg dingen waar we veel plezier aan beleven. Niet alles hoeft vastgelegd of gedeeld te worden wat mij betreft. Overigens kan ik dat ook helemaal niet, al zou ik het willen. Het kost vaak al moeite genoeg om gewoon te zijn. In het hier en het nu. Laat staan dat ik dat nog moet delen.
Nou ja, niks bijzonders dus. Soms een beetje boos, soms wat verdrietig en regelmatig blij , gelukkig en tevreden. Best in evenwicht denk ik.
Reageren op het verhaal van Jolanda? Dat kan hier onder of op jolandaruesink.nl.
Wil jij ook je verhaal delen? Mail naar story@platformms.nl en dan delen wij binnenkort hier jouw verhaal.