Zoektocht

Denise Berkers

MS & Diagnose

Gepubliceerd: 24 juni 2022

Ik ben Denise, 39 jaar en alleenstaande moeder van 2 tieners van 12 en 10. Lang heb ik gezocht naar wat het was met mij. Het begon met dat ik al lang obesitas had en uiteindelijk door vele lichamelijk klachten een gastrick bypass heb ondergaan. Na vele complicaties en van 115 kilo naar nu 40 kilo ben gegaan. Dat was de uiteindelijke trigger die mijn ms progressie heeft openbaard zonder het te beseffen.

Zoektocht

3 jaar verder heb ik helaas, maar ook eindelijk (hoe raar dit ook klinkt!), de diagnose MS, met als variant PPMS. Ondertussen ben ik rechts half verlamd. In de afgelopen tijd (2020/2021) ben ik ook beide ouders verloren door kanker. Mijn moeder was alles, mijn steun en toeverlaat. Van diagnose longkanker tot aan haar dood heeft maar 12 dagen geduurd. Daarna heb ik 13 maanden voor mijn zieke vader gezorgd. Deze had ook longkanker.

Mijn familie, vrienden en kinderen vonden dat het tussen mijn oren zat

Door de corona pandemie, de lockdown, kinderen die thuis studeren werd ikzelf steeds zieker, zwakker en meer verlamd. Niemand geloofde mij, ook mijn sociale contacten niet. Mijn eigen vertrouwde huisarts zei zelfs dat ik te veel aan mijn hoofd had waardoor mijn lichaam zo vreemd deed. Het zou tussen mijn oren zitten.

Mijn familie, vrienden en kinderen vonden het ook maar vreemd. Vandaag kun je opeens niet lopen en heb je pijn, terwijl dat gisteren helemaal niet was. Ook zij vonden dat het tussen mijn oren zat en psychisch was. Ondertussen werd het dat wel…

Het was min of meer mijn redding, want daardoor ging ik juist vechten om erachter te komen wat er met mij aan de hand was.  Je kent jezelf het beste, je voelt het aan je lichaam en je hoofd. Toen ik het uiteindelijk wist wat de diagnose was, realiseerde ik me ook in welke conditie ik verkeerde en wat de prognose zou zijn. Ik wilde mezelf en mijn lichaam opgeven, ik was er helemaal klaar mee.

Mijn toekomstperspectief was volledig verdwenen

Ik was moe en door deze diagnose was mijn toekomstperspectief volledig verdwenen. Ik stortte in en liet mij vrijwillig opnemen. Toen een 3-weekse psychiatrische crisis opname tegenover de boze buitenwereld, althans dat dacht ik. Maar ik was zo moe en uit gestreden. Maar achteraf was het de beste beslissing ooit!

Ik vetel graag mijn verhaal van deze zoektocht. Voor alle mensen die strijden om geloofd te worden in de wereld van onzichtbare chronische ziekten. Ondanks dat de wereld voor mij veel te snel gaat ben ik blij met sociale media. Daardoor kunnen wij ons eindelijk laten horen en ook de kans krijgen om deze ziekte te overwinnen. Mijn lichaam mag dan vaak weigeren maar zolang ik nog kan praten zal ik strijdbaar blijven.

Heb jij een soortgelijke ervaring? Stuur jouw ervaring naar [email protected]! En dan delen wij binnenkort ook jouw ervaringsverhaal.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Vrijwilligerswerk

Marian Böhmer

Sinds mijn dochter, nu 27 jaar, naar de basisschool ging doe ik vrijwilligerswerk. Ik was een deel afgekeurd met mijn fybromyalgie en ik had mijn handen meer vrij. Voo... › Lees meer

Trouwen en het vervolgonderzoek

Annelies van der Heide

Het vierde verhaal van Annelies. Van het kastje naar de muur. Van een relatie naar trouwen. Het nieuwe, aangrijpende maar vooral persoonlijke verhaal van Annelies. MS ... › Lees meer