Na een diagnose begint het afscheid nemen van je oude ik. Een rouwproces. We noemen dit ook wel 'levend verlies'. Een belangrijk proces na een diagnose en wat ons betreft te vaak onderbelicht en onbegrepen. In onze besloten groep lezen we dit verhaal; open en eerlijk. Een verhaal over verlies, acceptatie en eenzaamheid. Om persoonlijke redenen plaatsen we dit verhaal anoniem.
Rouwproces
Accepteren, alleen, ontkenning, alleen, erkennen, alleen, aanvaarden, alleen…belangrijke woorden die al dagen misschien al wel weken door mijn hoofd spelen en steeds weer dat alleen gevoel.
Voor de buitenwereld laat ik me niet kennen, blijf positief: “ach het had allemaal veel erger kunnen zijn, als ik de berichten soms van anderen lees heb ik niets te klagen”.
Diep van binnen ga ik steeds een beetje meer kapot. Het gevoel van geen grip meer op mijn leven hebben voelt echt heel naar.
Afgewezen door werkgever, dus baan kwijt. Van hard werken nu thuis…alle dagen. Mijn dagen gevuld met af en toe rustig sporten/bewegen, een boodschapje, bingewatchen, eten koken en Social Media.
Heb ik mazzel, dan is er iemand in mijn netwerk vrij en kan ik iets afspreken.
Ik word gevraagd, dat is bijna zeldzaam, en dan zeg ik dat ik niet kan!!!
Accepteren dat het zo is, ik ben ziek en “nee, sorry ik kan dan niet” als je me vraagt of ik zin heb om naar een dance feest te gaan. Had ik toch ja moeten zeggen? Me gewoon verdoven met paracetamol en een tikje teveel alcohol zodat ik ook even los kan gaan?
Ik word gevraagd, dat is bijna zeldzaam en dan zeg ik dat ik niet kan!!! Negeer ik mijn ziek zijn, ga ik mijn grenzen over, heb plezier en neem ik een week bijkomen op de koop toe? Ik zou het haast doen! Maar nee, dat kan ik mijn gezin ook niet aan doen want ‘we willen niemand tot last zijn’.
Hoe ingewikkeld is het wanneer je leven compleet op z’n kop staat. Je gewoon door wil gaan met wat je deed. En nu… nu is het besef er steeds meer en meer: ik ben eenzaam, ondanks dat ik een gezin heb. Kennissen hebben weinig tot geen tijd, gezin is altijd druk hun werk/school/hobbies… en ik, ik zit thuis. Einde van de dag luister ik naar ieders verhaal, de leuke en grappige dingen, de frustraties of moeilijkheden en krijg ik de vraag hoe is het met jou gegaan vandaag?
“Oh goed hoor, heb een boodschapje gedaan en de was gedaan, ik ga zo lekker koken”.
“oh ja, ik had je nog willen bellen, we gaan snel wat afspreken”, om vervolgens niets meer te horen.
Laatst ben ik er een paar keer alleen op uit gegaan. Ja best stoer, maar eenzaam.
Ik besef me meer en meer dat ik in een rouwproces zit, niets is meer vanzelfsprekend. Afscheid nemen van dingen die niet meer lukken, afscheid nemen van werk en dus ook collega’s die je na een paar weken al vergeten zijn “oh ja, ik had je nog willen bellen, we gaan snel wat afspreken”, om vervolgens niets meer te horen.
Beseffen dat je sociale netwerk ook wel heel erg klein geworden is, na de zoveelste keer zelf het initiatief nemen en teleurgesteld raken leer je vanzelf dat relaties van twee kanten moet komen, aan een dood paard kun je nu eenmaal niet trekken en jezelf opgedrongen te hebben en als derde wiel aan de wagen is na verloop tijd meer verdrietig dan leuk.
Rationeel weet ik het echt allemaal wel.
Er staat me een flinke klus te wachten, rationeel ben ik strijdbaar! Ik laat me er toch verdomme niet onder krijgen? Ik ben best leuk en aardig, ik ben intelligent en heb genoeg te bieden… ook al kan ik niet meer lang lopen, kan ik niet rennen of huppelen (lijkt me zo leuk om dat weer eens te doen). Nee, ik kan ook niet gezellig mee shoppen of naar een druk feest.
Rationeel weet ik het echt allemaal wel… maar emotioneel… dat heb ik soms niet helemaal onder controle wanneer ik alleen ben.. alleen dan, want ‘we’ zijn sterk en ‘we’ gaan niemand opzadelen met mijn verdriet.
Zeven fases van rouw bij chronisch zieken… nog een lange weg te gaan en ik kom er uiteindelijk, net als ieder ander….maar nu even niet.
Zo herkenbaar
erg herkenbaar.