2 juli 2020, de dag dat ik de diagnose kreeg. Het is begonnen met dat ik op een dag wakker werd met een tintelend gevoel in mijn benen/voeten. Ik zocht er verder nog niks achter, het was een beetje als een slapend been dus dacht dat het vanzelf wel over zou gaan. Toen het na 3 dagen nog steeds zo was heb ik toch maar een afspraak gemaakt bij de huisarts. Zij wist het ook niet en gaf aan dat ik het nog 2 weken moest aankijken.

Het was september 2017 toen ik, nog herstellende van een rughernia, aan mijn derde jaar van de opleiding Hbo Verpleegkunde begon. Ik ging het leren combineren met werken in de thuiszorg. Ik was net een aantal weken bezig toen ik plots last kreeg van mijn nek met pijnscheuten naar mijn hoofd en armen. Ik was net hersteld van een rughernia en dacht: “Ik zal toch niet ook nog een nekhernia erachteraan krijgen”. Op aanraden van de fysiotherapeut ging ik toch maar even naar de huisarts met het dringende advies om een doorverwijzing te vragen naar een neuroloog.

Vorig jaar stond Helen op de parkeerplaats van haar opleiding aan de Hogeschool NHL Stenden. In maart dit jaar kreeg ze de diagnose PPMS. Ze heeft het een plekje gegeven en is sinds enkele weken weer begonnen met haar opleiding. Ze heeft er zin in. Deze week kan je Helen ook vinden op ons Instagram account.

Andie is nog druk bezig met haar studie toen een aantal vreemde klachten zich openbaarde. Op haar 19e kreeg zij de diagnose MS. Zonder zich uit het veld te laten slaan door haar ziekte is Andie nu zelfs bezig met een Master Orthopedagogiek.

Twee dagen voor de officiele startdag van mijn bachelor kreeg ik een mokerslag. Die dag kroop er een MonStertje op mijn rug, legde zijn armen stevig om me heen en liet mij niet meer los. We hebben samen een ruwe weg afgelegd, hij en ik.