Marieke en ik hebben nu zo'n 2,5 jaar een relatie. Vorig jaar juli werd ons leven even totaal stilgezet door de diagnose van Marieke. Het waren even moeizame dagen, maar ondanks de vervelende diagnose zijn we nog steeds samen en is onze relatie alleen maar sterker geworden. Ook al heeft Marieke nu MS, we doen nog altijd leuke en gezellige dingen.

Op het moment dat Marieke al een lange tijd last had van tintelingen in haar vingers, zochten we er nog niks raars achter. Zelfs na de MRI, zochten we er nog niks achter. Ik heb zelfs Google geraadpleegd, moet je natuurlijk niet doen maar je moet iets, en daar kwamen bij de klachten van Marieke allemaal andere syndromen/ziektes uit.. Daar waren we eigenlijk allemaal vanuit gegaan, maar de diagnose MS? Die kwam als een klap.

Marieke heeft de diagnose MS gekregen en vraagt haar ouders een verhaal te schrijven over de klachten, de diagnose en het omgaan met haar ziekte: "Lang van stof is een slechte eigenschap van mij dus het is geen kort stukje geworden....... Eigenlijk begon het allemaal met een "slapend been". Wij dachten dat het al lang weer over was maar na 3 dagen zei Marieke dat ze dat gevoel nog steeds had. Dat was reden genoeg om naar de huisarts te gaan."

Een week na de diagnose gekregen te hebben had ik een afspraak met mijn verpleegkundige over verschillende medicatie. Er werd aan mij de keuze voorgelegd of ik überhaupt al wel wilde starten met medicatie. Die keuze was redelijk snel gemaakt, ik wilde ervoor zorgen dat ik niet meer klachten kreeg dus natuurlijk wilde ik meteen beginnen. Ik kreeg eerst wat uitleg en daarna liet ze mij een blad zien met daarop 2 soorten medicatie waar ik uit kon kiezen; aubagio en tecfidera.

2 juli 2020, de dag dat ik de diagnose kreeg. Het is begonnen met dat ik op een dag wakker werd met een tintelend gevoel in mijn benen/voeten. Ik zocht er verder nog niks achter, het was een beetje als een slapend been dus dacht dat het vanzelf wel over zou gaan. Toen het na 3 dagen nog steeds zo was heb ik toch maar een afspraak gemaakt bij de huisarts. Zij wist het ook niet en gaf aan dat ik het nog 2 weken moest aankijken.