Als je ziek wordt, ga je op zoek naar oplossingen. Anderen willen je daar heel graag bij helpen, want het is natuurlijk fijn als je zo snel mogelijk weer helemaal opgeknapt en jezelf bent. Zelf doe ik dat bij anderen ook. Ik google de aandoening zodat ik er meer vanaf weet, speur naar behandelmethodes en draag allerlei ideeën aan met wat er allemaal aan te doen is. En als het allemaal niet goed genoeg werkt, dan zoeken we gewoon verder. Het kan niet gek genoeg, want sinds ik zelf ziek ben, weet ik dat je zo hopeloos kunt zijn dat je wil geloven in ayahuasca of een ademtherapeut.

In mijn dromen ben ik nooit ziek; ik ski van bergtoppen, ren over stranden, vlieg over steden (utopie), ben de weg kwijt in huis (angstdroom) of verdrink in water (nachtmerrie). Voor ik ziek werd, had ik een vol leven en als er ergens op de tafel gedanst moest worden, stond ik vooraan. Het was echt niet allemaal feest en dikke lol; er was ook gedoe met werk, geld en liefdes, maar als ik iets wilde, dan deed ik het. Of had ik de keuze om het te doen. Maar door de MS ben ik wel al bekaf voor ik eenmaal de tafel op ben geklommen, laat staan dat ik ga dansen.

De dag dat Trudie - over de telefoon - van de neurologe hoorde dat ze MS had, wist ze niet zo goed of ze na al die tijd opgelucht, boos of verdrietig moest zijn. Die ochtend is ze doelloos rondjes door het park gaan lopen, proberend haar emoties op een rijtje te krijgen.