Net zoals fysieke veranderen te zien zijn in de jaarlijkse vakantiefoto, was een oude geluidsopname van mezelf een beetje een schok. Zoals vele anderen met mij voel ik pijnscheuten van verlies als ik een foto zie van iemand die niet meer onder ons is. In iets mindere mate (maar niet minder echt), rouw ik om mijn eigen verliezen als ik een foto zie van toen ik net een wandelstok had, of de rollator zie achter een stoel.

Mijn fysiotherapeut heeft me jaren geleden al aangeraden om een Dictus band te gebruiken. Je zult mij vaker horen zeggen dat mensen met MS ongeveer 30% langer wachten dan nodig voordat we een volgend hulpmiddel voor mobiliteit gaan gebruiken. Om de een of andere reden voelt het voor ons alsof het gebruik van een (wandel)stok gelijk staat aan toegeven aan onze ziekte.

De verminderde kracht in de handen en motoriek die hand-in-hand gaan met progressieve MS maken het pakken van onze pillen nog moeilijker. Er zijn een aantal aspecten van het leven met MS die je leven veranderen. Een aantal van deze aspecten zijn afmattend, vermoeiend en kleinerend.

Ik heb gehoord dat de inheemse bevolking op de poolcirkel heel veel woorden heeft voor sneeuw. Ik weet zeker dat men in het Iers zeker zoveel woorden heeft voor de verschillende soorten regen. Er zijn net zo veel manieren waarop MS vermoeidheid ervaren wordt als dat Ierland soorten regen heeft.

Zeven jaar geleden ging ik met mijn hond Sadie terug naar haar fokker om een nieuwe puppy uit te zoeken. Dit was ruim acht jaar nadat we haar daar opgehaald hadden. Omdat behalve mijn vrouw Caryn en ik, ook zij moest samenleven met deze nieuwe toevoeging leek het me een logische stap om haar mee te nemen en te laten helpen een keuze te maken.