Ik wilde je eigenlijk mailen met een paar vragen over de symmetrel, maar dat komt later wel. Ik ben hier nog niet mee begonnen namelijk omdat ik een paar onduidelijkheden had en mij gewoon niet goed voel. Dus daar wil en vooral moet ik eerst wat mee/aan doen. Ik hoop dat jij mij kan helpen, verwijzen.

Al ruim 9 jaar heb je de diagnose MS. Wat ontzettend klote. Dan was je dus 21 toen je de diagnose kreeg. Dat spijt me voor je, want op zo’n jonge leeftijd hoor je die diagnose niet te krijgen. Sowieso hoor je die diagnose nooit te krijgen, want het is een vreselijke rotziekte. Geen wonder dat je er af en toe flink door heen zit. Dat is heel logisch, want niemand zou zich vrolijk voelen als die elke dag verschrikkelijk moe is of heel erg veel pijn heeft. Om over de rest nog maar te zwijgen.

Marian heeft eerder een verhaal geschreven over haar depressie. Nog altijd had zij gezegd een tweede deel te gaan schrijven voor Platform MS. Nu is het er van gekomen. Een herstel proces laat zich namelijk niet sturen. We zijn blij dat Marian zoals zij zelf zegt "het weer kan handelen".

Dat de diagnose veel bij ons kan losmaken vertelt Cynthia aan ons in haar verhaal. Ze had het gevoel iedereen tot last te zijn met haar ziekte en belande in een depressie. Nadat zij heel knap zelf hulp had gezocht bij een aantal professionals heeft zij de weg terug weer gevonden. Kan ze weer plezier beleven aan haar leven, familie en kinderen.

Ook Martine schreef haar verhaal over MS & Depressie. Een aangrijpend verhaal. Een persoonlijk verhaal. Een verhaal over tegenslagen, opkrabbelen en doorgaan. Maar ook over de misopvatting van MS. En over hoe elk mens wel eens een masker opzet. Lees mee met het verhaal van Martine...

Het volgende verhaal is van Maaike. Inmiddels kunnen wij Maaike toch wel toevoegen onder het kopje 'vaste schrijvers'. Zij schrijft regelmatig en ook over actuele onderwerpen. Zo schreef Maaike ook over een depressie. Alleen had Maaike een depressie voordat bij haar MS werd gediagnosticeerd. Lees snel mee...

Na onze oproep om verhalen te delen over depressie en om hier vooral niet te lang zelf mee rond te lopen, druppelden de verhalen binnen. De lading van de verhalen mag dan soms zwaar en negatief zijn, het helpt wel enorm om het van je af te schrijven en om dit te delen met andere mensen. Op die manier weten zij ook dat een depressie geen taboe hoort te zijn. Lees mee met het verhaal van Marian...

Taboe-doorbrekend, uit 'de kast komen' en gewoon zeggen wat je voelt. Het klinkt zo makkelijk. Maar hoe knap, dapper en eerlijk is het om jouw persoonlijke verhaal aan de wereld voor te leggen. Jouw ziel bloot te leggen. Ook Marien schreef zijn verhaal over zijn depressie...

Een verhaal over depressie. Het is een taboe. Waarom het een taboe is kunnen wij helaas niet zeggen. Wel merken wij dat er nog weinig over wordt gesproken/geschreven. Daarom zijn we blij met het volgende verhaal, dat we anoniem mochten delen.