Nick schrijft over het leven met PPMS, een progressieve vorm van MS die zijn toekomst drastisch veranderde. Als IVA-gerechtigde ervaart hij dagelijks wat het betekent om te leven met een ziekte waarvoor geen herstel mogelijk is. In dit verhaal combineert hij persoonlijke ervaringen met maatschappelijke betrokkenheid en laat hij zien welke impact politieke keuzes kunnen hebben op mensen met een chronische ziekte of beperking.

"De dag van de waarheid". De dag dat ik een gesprek met de arts had voor de aanvraag van de WIA-uitkering. Samen met mijn man die daarvoor een dag vrij heeft gevraagd, gingen we op weg naar het UWV.

Lotte doorliep het WIA-traject nadat bij haar MS werd vastgesteld.Omdat zij merkt dat veel mensen met dezelfde vragen zitten, deelt zij haar persoonlijke ervaringen en tips. Haar doel is om anderen te helpen zich goed en eerlijk voor te bereiden op hun gesprek met het UWV.

Ank werkte bijna 35 jaar in de bibliotheeksector en meldde zich ziek na 15 jaar met multiple sclerose. In haar verhaal deelt zij haar ervaringen met het traject richting de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (WIA) en de ondersteuning van Uw Verzuimregisseur.

Een van de onderwerpen waar we vaak vragen over voorbij zien komen is de WIA. Daarom zullen we tijdens volgende MS café, op 6 mei, het over de WIA gaan hebben.

Marleen schrijft regelmatig verhalen over MS: de diagnose krijgen, behandelingen en hulpmiddelen, maar vooral over het leven met MS. Vandaag delen we een verhaal waarin ze vertelt over haar werk vóór de diagnose MS en hoe dit daarna verlopen is.

Marieke neemt ons mee in haar reis, op zoek naar een baan. 'Tussendoor' krijgt zij de diagnose MS. Ze vertelt hoe zij haar grenzen en ambities heeft verlegd, met een prachtig resultaat: "Hoi! Naar aanleiding van een post op facebook, werd mij gevraagd mijn 'succes'verhaal te delen, dus bij deze. Ik zit al sinds 2008 in de WIA, door gebeurtenissen die niet gerelateerd zijn aan ziekte, hooguit aan een 'mental overload'. 80-100% afgekeurd, maar nog niet afgeschreven, dat wilde ik ook  zelf niet."

De eerste is bijzonder maar de laatste minstens zo. Ik weet nog dat ik voor het eerst alleen voor de klas stond, wat een euforie! Mijn klas, mijn regels en die opgeschoten pubers deden ook nog eens gewoon leuk met me mee! Ik weet ook nog dat ik mijn salaris voor het eerst gestort kreeg als juf. Wat voelde ik me een rijk mens! Niet alleen financieel maar ook het feit dat ik gewoon betaald werd om iets te doen wat ik gewoon leuk vond maakte dat ik mij een bevoorrecht mens voelde.

Werken en daarnaast nog studeren was jarenlang het leven dat ik kende. Het was het allemaal waard toen ik eindelijk mezelf meester in de rechten kon noemen en een baan vond op niveau, ik ging aan de slag als jurist bij een rechtsbijstandverzekeraar. Een half jaar heb ik dat onbezorgd kunnen doen en toen werd alles anders: ik kreeg de diagnose MS.

Oktober 2017 kreeg ik een terugval, zonder dat het een echte schub was. Daarna kon ik slechter lopen, hoewel dit later weer wat bijtrok en had ik ineens erg veel last van MS-vermoeidheid. Dat vond ik lastig! Want die vermoeidheid was een fenomeen dat ik tot dan toe eigenlijk niet kende. Op mijn werk had ik er steeds meer last van dat mijn collega's door de kantoortuin heen schreeuwden om aan elkaar dingen te vragen of te overleggen. Ook de bezoekers die vaak al om 07:30 uur voor anderen tegenover mijn bureau stonden, waren me een doorn in het oog.

Na mijn 1e roerige, bijna onmogelijke jaar, een wirwar van emoties, frustraties en onzekerheid gaat het werk natuurlijk gewoon door en ondanks dat je in zo een onstabiele emotionele situatie geen stress mag hebben of op moet zoeken, zorgt een ander wel dat je het krijgt. Ik werkte op een tankstation, 13 jaar lang.

Paula is afgekeurd en heeft haar eigen bedrijf. Mensen zien niet in dat dit wel kan. Ze denken van alles en hebben overal een mening over. Hoe Paula hiermee omgaat? Je leest het hier en meer over haar wijze van leven nu ze afgekeurd is.