Toen kwam alles ineens wel dichtbij. Michel komt thuis van zijn werk en is eigenlijk al tijden van mening dat we te luchtig omgaan met het hele Corona gebeuren. Hij wil de meiden thuis gaan houden. In eerste (en tweede, derde, vierde en eigenlijk ook wel vijfde) instantie vind ik het allemaal maar onzin. Kom op zeg!

We zitten nu 'gevangen' in een rare en rommelige situatie. Het is ook een tijd die verbindt, er ontstaan fantastische initiatieven en mensen doen lieve dingen voor elkaar, letten op elkaar en staan voor elkaar klaar. Daar kan ik heel erg blij van worden. Een nieuw verhaal van Catharina. Over deze nieuwe werkelijkheid.

Mijn vader heeft 4 jaar lang gedialyseerd met vele complicaties. Vaak vreesden wij als gezin dat het einde nabij was. Maar niets was minder waar. Hij vocht als een held en overwon al zijn complicaties. Tot vorige maand... Maandenlang kon hij steeds minder eten en was hij steeds vermoeider. Vermoeidheid is een veel voorkomende klacht bij nierdialyse patiënten dus daar zocht niemand wat achter.

Twee keer daags twee paracetamol op een goede dag, maximaal vier keer op een mindere. Eventueel aangevuld met sterkere middelen. Zo gaat het al vier en een half jaar, leven met een chronische ziekte is niet gemakkelijk. Volkomen kut is het ook niet. Je past je aan, verandert gedrag en gewoonten en dan valt het allemaal best vol te houden. Ook nu, tijdens de steeds extremer wordende, Coronavirus gekte. De afgelopen zeven maanden leefde ik sowieso al in quarantaine.