Fulltime werkte ik als administratief medewerkster op een mbo school. Hier werkte ik 40 uur bij de studenten administratie. Deze baan was erg druk en vaak ook erg chaotisch. Zo kwamen er vaak leerlingen aan de balie maar tegelijkertijd rinkelde de telefoon ook. Deze baan zou voor maximaal twee jaar zijn en het einde kwam al in zicht. Dit bracht mij aan het nadenken, is dit beroep nu echt wat ik wil? In mijn directe omgeving maakte ik van dichtbij een psychose mee, dat heeft mij ook aan het denken gezet.

Werken en daarnaast nog studeren was jarenlang het leven dat ik kende. Het was het allemaal waard toen ik eindelijk mezelf meester in de rechten kon noemen en een baan vond op niveau, ik ging aan de slag als jurist bij een rechtsbijstandverzekeraar. Een half jaar heb ik dat onbezorgd kunnen doen en toen werd alles anders: ik kreeg de diagnose MS.

Oktober 2017 kreeg ik een terugval, zonder dat het een echte schub was. Daarna kon ik slechter lopen, hoewel dit later weer wat bijtrok en had ik ineens erg veel last van MS-vermoeidheid. Dat vond ik lastig! Want die vermoeidheid was een fenomeen dat ik tot dan toe eigenlijk niet kende. Op mijn werk had ik er steeds meer last van dat mijn collega's door de kantoortuin heen schreeuwden om aan elkaar dingen te vragen of te overleggen. Ook de bezoekers die vaak al om 07:30 uur voor anderen tegenover mijn bureau stonden, waren me een doorn in het oog.

Ik heb altijd erg veel vrijwilligerswerk gedaan. Vroeger omdat je dan erg flexibel bent, dat was handig als ik thuis moest zijn voor mijn dochter. En ook omdat ik al heel lang een WAO uitkering heb en wat terug wilde doen voor de maatschappij. Ik heb veel gedaan.

Na mijn 1e roerige, bijna onmogelijke jaar, een wirwar van emoties, frustraties en onzekerheid gaat het werk natuurlijk gewoon door en ondanks dat je in zo een onstabiele emotionele situatie geen stress mag hebben of op moet zoeken, zorgt een ander wel dat je het krijgt. Ik werkte op een tankstation, 13 jaar lang.

Op het moment dat ik volledig werd afgekeurd heb ik mezelf de tijd gegeven om te wennen aan de nieuwe situatie. 30 jaar en volledig afgekeurd thuis. Dit was even slikken. Ik wist wel meteen dat ik iets van vrijwilligerswerk zou willen doen. Op het moment dat mijn jongste zoon naar de basisschool ging vond ik dat het tijd werd om ook daadwerkelijk wat te gaan doen. Ik ben op zoek gegaan naar vrijwilligerswerk.

Charissa schrijft ons haar verhaal: En dan 'ineens' zit je aan de andere kant van het bureau... Gedreven, gepassioneerd en vol overgave werkte ik in het Sociaal Domein. Compleet in het NU, niet nadenkend over 'wat als'... Maar als het 'wat als' je toch inhaalt ziet het leven er compleet anders uit.

Paula is afgekeurd en heeft haar eigen bedrijf. Mensen zien niet in dat dit wel kan. Ze denken van alles en hebben overal een mening over. Hoe Paula hiermee omgaat? Je leest het hier en meer over haar wijze van leven nu ze afgekeurd is.

Afgekeurd worden, arbeidsongeschikt raken met een ander woord gezegd. Het zal als een bom inslaan bij de meeste mensen met MS. Van de andere kant ook wel opluchting. Annelies vertelt ons hoe zij afgekeurd werd en alle gedachtes en gebeurtenissen daaromheen.

Astrid schrijft ons over haar ervaringen met haar werkgever zodra zij hoort MS te hebben. Ook vraagt zij of er mensen zijn met een vergelijkbare situatie. Een functie wordt verzwaard en er wordt gevraagd om rust en om een functie omschrijving. Gaat dat samen met MS?

René vertelt ons over zijn diagnose MS. Hoe hij langzaam leert omgaan met zijn beperkingen. Helaas kan hij zijn oude functie niet meer uitoefenen, maar nu heeft deze energieke man het schrijven ontdekt. 

Paula schrijft in haar nieuwe blog over het onprettige gevoel dat een brief van het UWV haar geeft. Het legt de nadruk op wat zij niet kan in plaats van wat zij wel kan. Paula legt in haar nieuwe verhaal uit wat het onzekere gevoel met haar doet.