Ien schrijft blogs op haar eigen website over haar leven met chronisch ziek zijn: Ien heeft een aangeboren afweerstoornis (CVID) en de ontstekingsziekte/auto-immuunziekte ziekte van Behçet. Geen MS dus, maar door haar openheid, manier van schrijven én de overeenkomsten, vinden we de blogs van Ien waardevol om te delen. Vandaag een herkenbaar, raak verhaal over het herstellen van een opvlamming, wat dat zowel lichamelijk als mentaal met je doet én het "goedbedoelde" onbegrip van mensen dat hierbij komt kijken.

Babet deelt vandaag een deel van haar MS-verhaal. Ze wordt binnenkort 35 en heeft inmiddels al 11 jaar geleden de diagnose gekregen. Je kunt Babet kennen als oud OMS-ambassadeur en als huidig gezicht van ons MS café. Ook is ze medeverantwoordelijk voor de dagelijkse leiding van Platform MS.  

Ien schrijft blogs op haar eigen website over haar leven met chronisch ziek zijn: Ien heeft een aangeboren afweerstoornis (CVID) en de ontstekingsziekte/auto-immuunziekte ziekte van Behçet. Geen MS dus, maar door haar openheid, manier van schrijven én de overeenkomsten, vinden we de blogs van Ien waardevol om te delen. Vandaag neemt ze jullie mee in haar geluk: want als je ziek bent, kun je ook genieten van het leven en gelukkig zijn. 

Ien schrijft blogs op haar eigen website over haar leven met chronisch ziek zijn: Ien heeft een aangeboren afweerstoornis (CVID) en de ontstekingsziekte/auto-immuunziekte ziekte van Behçet. Geen MS dus, maar door haar openheid, manier van schrijven én de overeenkomsten, vinden we de blogs van Ien waardevol om te delen. Vandaag een verhaal over balans. Wat is het, waarom is het belangrijk en hoe werkt het als je chronisch ziek bent? En belangrijker nog, hoe werkt het voor jou?

Marleen is begin 40 en moeder van een zoon. Sinds 2016 ervaart ze klachten die eerst verklaard worden als een “burn-out”. Marleen wist op dat moment al dat er meer aan de hand moest zijn. Begin 2021 krijgt ze de diagnose CIS. Helaas blijkt ze later progressieve MS (PPMS) te hebben. Toch staat ze positief en krachtig in het leven, al is dit natuurlijk niet vanzelfsprekend. Vandaag deelt ze een verhaal over verwachtingen hebben.  

Een bewogen jaar, dat mag je wel zeggen! Een jaar waar we met onze voetjes op de grond werden gezet. We hebben verdriet gehad omwille van het slechte nieuws over mijn MS, maar we hebben ook leuke mooie tijden gehad! 2021 heeft ons doen beseffen dat we eens zo hard moeten genieten van de kleine dingen in het hier en nu. En dat doen we ook of proberen we toch. Makkelijk is het niet altijd, want ieder van ons zit wel in die dagelijkse rush die je hier in België kent.. Rennen van hot naar haar.

Gisteren was in Den Bosch het evenement Nationale MS dag. Ik was er niet bij, want ik had een workshop. Namelijk Wim Hof Fundamentals Workshop. Een dag welke bestond uit ademhalingsoefeningen en koude training door middel van een ijsbad.

Nanda is getrouwd en moeder van een zoon. In 2012 krijgt ze de diagnose MS.  Ze werkte als oefentherapeute, maar helaas is dat door MS inmiddels geen optie meer. Maar Nanda zit niet stil, je kunt haar kennen van verschillende dingen zoals haar werk voor MS Zorg Nederland, haar podcast én haar blog Mijn Stukjes. We krijgen een kijkje in haar gedachten:  

Sprookjes, wie is er niet groot gebracht met de verhalen van Sneeuwwitje, Roodkapje, Assepoester, Doornroosje, enz. Wie las als kind niet de verhalen uit het grote sprookjesboek. Wie droomde er niet van om net zo'n mooie prinses of zo'n stoere ridder of prins te zijn als uit de sprookjes.  Als je kinderen hebt lees je ze vaak weer voor aan je kinderen, even een verhaaltje voor het slapen gaan. En nu ik volwassen ben vind ik sprookjes nog steeds leuk en ben ik super blij met de serie 'Once upon a time', wat helaas geen vervolg krijgt.

Zeven jaar geleden ging ik met mijn hond Sadie terug naar haar fokker om een nieuwe puppy uit te zoeken. Dit was ruim acht jaar nadat we haar daar opgehaald hadden. Omdat behalve mijn vrouw Caryn en ik, ook zij moest samenleven met deze nieuwe toevoeging leek het me een logische stap om haar mee te nemen en te laten helpen een keuze te maken.

Een vrolijk positief mens. Dat was Sanne 32 jaar lang. En nu nog. Maar soms voelt het heel anders. Omdat de controle er nu niet meer is. En dat is iets wat ze juist zo fijn vond. Ze kon alles indelen zoals ze wou. Op de bewuste dag dat ze te horen kreeg dat ze ms had, brak ze niet. Ze kreeg te horen wat ze al dacht. Haar moeder heeft al 31 of misschien 32 jaar ms. Ze wist wat het was. Maar dit moest ze doen op haar manier.

Cultivating Self-Love, Awakening Inner Peace.. Wat dat dus in hield ging ik met de jaarwisseling ervaren. Het sprak mij aan op dat moment dus ik had mij hiervoor opgegeven. Het vond plaats in een Ashram in Thailand, Chang Mai (dat is voor mij niet zo heel ver van waar ik nu woon). Dus een vlucht geboekt, 1 dag voor het allemaal zou beginnen, was ik daar, om te acclimatiseren.