Je kunt haar misschien herkennen van onze Instagram take over: Hanne! Ze deelt vandaag een verhaal met jullie waarin ze als jonge moeder over haar schuldgevoelens vertelt.

Eindelijk! Weer eens een nacht goed geslapen. De nachten en avonden hiervoor had ik enorm veel last van onrustige benen. Niet stil kunnen zitten, extreme pijnen en noem maar op… Moe zijn, maar door die onrustigheid niet stil kunnen liggen. Enorm frustrerend!

Tamara is samen met Richard en samen hebben zij een dochter, Ziva. Ook heeft Tamara MS, waardoor zij lang getwijfeld heeft over een tweede kindje. Richard en Tamara besluiten uiteindelijk zich volop te richten op Ziva, en laten hun kinderwens varen. Maar dan heeft Tamara ineens een positieve zwangerschapstest. Bij de eerste echo is echter geen kloppend hartje te horen...

Op het moment dat Richard en ik het over onze kinderwens kregen, werd al snel duidelijk dat we beiden de droom hadden van een gezin met het liefst 2 kinderen. Als het ons gegeven zou zijn. Want kinderen neem je niet, je mag gelukkig zijn als je ze mag en kan krijgen.

Richard en ik waren 19 en 15 op het moment dat we elkaar leerden kennen. Richard werkte in de wegenbouw en ik zat nog op de HAVO. Dat deze ‘verkering’ stand zou houden, had ik nooit gedacht. Ik vond Richard namelijk nogal een flirt. Maar de verkering bleef. Onze eerste gezamenlijke vakantie werd een feit. Toekomstdromen werden gedeeld. Huisje, boompje, beestje en op den duur kinderen.

Na 3 maanden zal ik ook weer eens iets van me laten horen.. Geen nieuws is goed nieuws zeggen ze dan! Precies dat. Ik ben dan ook helemaal niet meer bezig met mijn MS, want alle klachten zijn als sneeuw voor de zon verdwenen. Ondertussen als jullie dit lezen, ben ik 27 weken zwanger.

Marieke heeft de diagnose MS gekregen en vraagt haar ouders een verhaal te schrijven over de klachten, de diagnose en het omgaan met haar ziekte: "Lang van stof is een slechte eigenschap van mij dus het is geen kort stukje geworden....... Eigenlijk begon het allemaal met een "slapend been". Wij dachten dat het al lang weer over was maar na 3 dagen zei Marieke dat ze dat gevoel nog steeds had. Dat was reden genoeg om naar de huisarts te gaan."

Wat een zomer, wat een verandering, wat een verdriet, enorme paniek maar ook een opluchting.. oké nu ga ik te snel. Het is werkelijk een rollercoaster, de eerste jaren als mama wil je met saté prikkers tussen je ogen alles mee maken wat je kinderen doen. Je accepteert de slapeloze nachten en worstelt je door de luiertijd heen. Maar wat als het lot jou iets anders laat meemaken, waardoor je ineens afhankelijk wordt van anderen en je alles uit handen moet geven. Hoe zou jij daar mee om gaan? Toen ik dit jaar te horen kreeg dat ik MS heb, wist ik hier even geen antwoord op te geven. Ik wilde genieten van mijn baby en mijn dochter van 4 jaar maar al mijn energie ging naar ziekte.

Halverwege september hebben jullie voor het laatst van mij een verhaal gezien. In de tussentijd is er voor de meeste mensen een doodse stilte geweest vanuit mijn kant. Maar vandaag ga ik jullie vertellen wat er in de tussentijd aan de hand is (geweest).

Ik had aangegeven om iets te schrijven als ouder van een kind die MS heeft. Wat het met mij doet als moeder. De onmacht, verdriet en bang zijn omdat je niet weet hoe de ziekte gaat lopen. Maar ook een stukje eenzaamheid omdat je flink wil zijn voor je dochter en niet iedereen begrijpt wat het met je doet. Ook de boosheid om het onbegrip dat vele mensen hebben.

Dit verhaal komt van MS Liga Vlaanderen vzw Jongerenwerking. Mijn naam is Linda van Gestel, ik ben ‘de mama van…‘ Zo word ik soms genoemd als men weet dat ik 2 dochters heb met MS. Mijn dochters Lauren en Amber hebben dus beide MS. Toen Lauren, de oudste, in november 2013 plotseling viel toen ze van de tram stapte vond ik dat het tijd was dat we wisten wat er aan de hand was. Ze was al langer niet zoals het moest zijn: veel hoofdpijn, vermoeidheid, evenwichtsproblemen…

Afgelopen tijd was het allemaal veel voor ons hele gezinnetje. Er gebeurd zoveel en soms valt het gewoon niet bij te houden. Laat staan te verwerken en te accepteren. Ik ga snel achteruit. Nu begint dat ook echt weerslag te hebben op iedereen in het gezin. Richard is al weken ziek thuis, hij heeft veel last van jicht. Ook is hij door en door moe en op. Jesmay heeft veel last van boze buien tot hysterisch aan toe. Ook zit ze heel erg met de picc-lijn in de knoei. Het is haar lievelingsarm om te knuffelen. Die andere schijnt het niet zo goed te doen. 🤷🏻‍♀️.