Eigenlijk

Het gaat niet zo goed eigenlijk, al een behoorlijke tijd. Waar ik dan in vredesnaam de behoefte vandaan haal om er eigenlijk bij te zetten weet ik ook niet. Misschien om het iets te verzachten. Me niet aan te willen stellen of zo. Een totaal overbodige toevoeging. ’t Is gewoon niks de laatste tijd. Het gaat niet zo goed volstaat dus. Eigenlijk dus.

Adagio

Dan zijn we al weer ruim een maand verder. Vannacht is de tijd verzet. Een uurtje korter in de nacht. Tijd voor de lente. Bijna niet voor te stellen dat er een paar weken geleden nog zo’n pak sneeuw lag. Hoewel het de laatste tijd regelmatig regent hebben we ook al fijne lentedagen. Ondertussen trekt het leven in een saai en traag tempo verder.

De eerste jaren moest ik er niets van weten

De eerste jaren dat ik MS had moest ik er niets van weten. Ik had geen behoefte om mijn ervaringen te delen of verhalen van mede MS-ers te lezen. Destijds ging na een slechte periode het leven nog altijd als vanouds door. Ik werkte, had het druk met de kinderen en was nog lid van de atletiekvereniging. Hardlopen was nog een grote passie en ik kon me dan ook niet voorstellen dat ik ooit zonder zou moeten.

Dood vogeltje

Nu de grootste euforie rondom het dikke pak sneeuw bij de meeste mensen wegebt, durf ik schoorvoetend toe te geven dat dit niet mijn meest beste dagen zijn. De stevige winterwandelingen in de sneeuw. De frisse wangen, koude handen. Het gezonde buitenkleurtje. Lekker weer opwarmen binnen. Een sneeuwballengevecht, neerploffen in een dikke laag sneeuw.

Challenges

Gisteren was de laatste dag van mijn 30-dagen IKPAS-challenge. Dus vanavond zou ik mezelf weer helemaal te buiten kunnen gaan aan de alcohol. Ware het niet dat ik met mezelf heb afgesproken, sinds de IKPAS-challenges van vorig jaar, voortaan alleen nog maar in het weekend alcohol te drinken. Bovendien bestaat mijn weekend weer keurig uit twee dagen, vrijdag en zaterdag.

Op de valreep

De laatste dag van het jaar. Nog net even tijd om een stukje op mijn blog te schrijven. Waar de jaaroverzichten met van alles en nog wat over elkaar heen buitelen, voel ik op een dag als deze toch ook de behoefte om terug te kijken op het afgelopen jaar. Als ik zo eens teruglees zie ik dat ik in het hele jaar periodes ken dat het redelijk goed gaat, maar ook regelmatig dat ik baal van alle klachten.

Verbeeldingskracht

De afgelopen tijd ga ik als een speer. Nou ja, een beetje overdreven misschien. Maar het gaat goed. Het lopen laat hier en daar nog wel eens wat te wensen over, maar verder energie te over. Op het lopen word ik ook nog wel eens aangesproken. Door de mensen die niet weten dat ik MS heb: ”Ben je geopereerd of zo?”, “Herstellend van een blessure?” Door de wat meer ingewijden: ”Lopen gaat wat minder?” Ach, het is wat het is, de ene keer gaat het redelijk en soms gaat het wat slechter.

Batterijtje

Nou morgen is het dus zover. Dan is het precies vijftien jaar geleden dat ik de diagnose MS kreeg. Het was een gekke tijd, klachten als tintelingen, evenwichtsstoornissen. Naar de neuroloog voor onderzoeken. Tussendoor gingen we nog een paar dagen naar Praag. Toevalligerwijs was dat net toen het Nederlands elftal daar moest spelen tegen Tsjechië.

Raadselachtig

Je zou denken dat ik na bijna vijftien jaar MS een beetje weet hoe het zit met deze ziekte. Toch is dat niet zo, elke keer weer een verrassing. Dat is het lastige met MS. Je wordt elke keer weer op het verkeerde spoor gezet. Er horen allemaal woorden bij waar je meestal positieve associaties hebt. Verrassing, progressief, nou ja in dit geval niet iets waar je blij van wordt. Bij mij is het zo dat ik er geen peil op kan trekken wanneer het goed gaat of minder.

Versoepelen

Langzamerhand komen we enigszins uit de lockdown. De strenge coronamaatregelen worden wat versoepeld. Voor mij betekent het dat ik weer fysiotherapie heb sinds een paar weken. Ook ga ik weer naar aquafit in het zwembad. Alles is nog wel een beetje anders. Het is rustiger overal. Handen wassen, handen ontsmetten. Bij het zwembad moet je je elke keer aanmelden, een maximaal aantal deelnemers per groepsles, er is een vaste éénrichtingslooproute en in de kleedruimtes zijn gedeeltes afgelint, zodat je niet te dicht bij elkaar komt.

Uit evenwicht

Ondertussen zijn we al weer een maand verder sinds mijn laatste stukje. Ik eindigde met houd moed, komt goed! Daar moeten we ook nog steeds vanuit gaan natuurlijk, maar het duurt nog wel even, ben ik bang. De wereld staat nog steeds behoorlijk op zijn kop door de corona-crisis. Voor iedereen ziet het dagelijkse leven er wel heel anders uit. Moeilijk is om hier een evenwicht in te vinden en te houden. Wat kan wel, wat kan niet.

Corona, MS en blijven bewegen

Ook zij ontkomt er niet aan dat haar dagen gevuld zijn met het volgen van de laatste nieuwsfeiten over het corona-virus. Wat ze een gek idee vindt, maar het is echt zo: ze behoort tot een risicogroep. In de eerste plaats omdat ze een MS-patiënt is, maar daar bovenop ook nog eens omdat ze MS-remmende medicatie gebruikt. Er wordt geadviseerd om de behandeling met fingolimod (Gilenya) gewoon te continueren. Bij het gebruik van dit medicijn bestaat de kans voor een verhoogde vatbaarheid voor het corona-virus, maar het stoppen ervan geeft een duidelijk risico op het actief worden van de MS. Nou, kiest u maar!
1 2 3 4

Spijkerhard

Yo, daar gaan we. Sinds twee weken mag het weer. De sportschool, het zwembad. Zelfs de trainingen met de step en de Alinker kunnen weer op de baan. Gelijk moet alles gebeuren vind ik. Blij dat het weer lukt. De…

Schaamteloos

De steunzooltjes zijn al een tijdje binnen. Ze helpen me inderdaad om iets steviger op de benen te staan. Mijn linkerknie zakt minder snel naar binnen bij het lopen of belasten. Het is natuurlijk geen wondermiddel, maar het scheelt enigszins.…

Topteam

Langzamerhand heb ik een medische staf om me heen verzameld waar menig topsporter jaloers op zou zijn. Waarschijnlijk weten ze zelf niet eens dat ze voor mij als team voelen, maar ik heb er veel steun aan. In mijn team…

In beweging

Nou, de pijnklachten blijven op en af aanwezig. Ik ben nog niet echt overtuigd van het nut van de Body Stress Release, maar ik blijf het nog een kans geven. Wie weet zet het nog zoden aan de dijk. De…

Ademen

Na maanden lijkt de pijn iets minder te worden. Twee weken geleden ben ik nog eens een keertje behandeld en heb ik ademhalingsoefeningen meegekregen. Sindsdien, ik durf het bijna nog niet te zeggen, lijkt het iets de goede kant op…

Versoepelingen

Nu mijn lijf al tijden gevangen lijkt te zijn in een gillend korset, met spieren die voelen als te strak gespannen elastieken, klinkt dat woord me als muziek in de oren. Natuurlijk gaat dit over het versoepelen van de maatregelen…

Eigenlijk

Jolanda Ruesink - Eigenlijk

Het gaat niet zo goed eigenlijk, al een behoorlijke tijd. Waar ik dan in vredesnaam de behoefte vandaan haal om er eigenlijk bij te zetten weet ik ook niet. Misschien om het iets te verzachten. Me niet aan te willen…

Adagio

Dan zijn we al weer ruim een maand verder. Vannacht is de tijd verzet. Een uurtje korter in de nacht. Tijd voor de lente. Bijna niet voor te stellen dat er een paar weken geleden nog zo’n pak sneeuw lag.…