Alles wat je in je leven doet en bereikt doe je om een bestaan of, zoals wij zeggen, een fundering op te bouwen. Je fundering bestaat uit je relatie, een huis, je kinderen, je werk, je sociale contacten, je toekomstdromen. Maar één van de belangrijkste onderdelen is je gezondheid. Als die gezondheid wankelt, valt er dus een deel van je fundering weg. Hoe moet je deze dan in balans houden?

Met dit fenomeen zijn we al een tijdje bezig. Vorige week kwam ik er achter dat we ze al 1/2 jaar in huis hebben. Maar het voelt alsof ze er altijd wel al waren. Ze zijn echt een uitsteeksel van ons gezin en horen er helemaal bij. Respijt zorg voor ons intussen een heel bekend iets. Maar andere mensen, kijken ons altijd een beetje raar aan. Ehh watte?

Even alvast wat sintinkopen doen bij de Kruidvat en dan Griekse yoghurt kopen bij de Jumbo. Meer niet, voor een niet ziek persoon, de normaalste zaak van de wereld en zo ook voor mij. Ziek of niet. Ik ga dat 'even' doen en daarna bereid ik de bbq voor...

Ik ben Myrthe, 31 jaar en moeder van 2 geweldige dochters van 3 & 6. Het afgelopen jaar was een pittig jaar. Een jaar waarin ik een scheiding heb moeten verwerken. Mijn familie en geweldige vriendinnen hebben me hier doorheen getrokken. Het contact met mij ex bleef ook erg goed, wat me ook ontzettend geholpen heeft. De zon begon weer te schijnen; ik vond een fijn huis en het leven lachte me weer toe.

Na maanden lijkt de pijn iets minder te worden. Twee weken geleden ben ik nog eens een keertje behandeld en heb ik ademhalingsoefeningen meegekregen. Sindsdien, ik durf het bijna nog niet te zeggen, lijkt het iets de goede kant op te gaan. Ik heb wat minder pijnklachten en slaap daardoor ook een stukje beter. Ik heb ook het gevoel dat het me goed doet dat de sportschool weer open is.

Ik ben Tamara 43 jaar zorgmedewerker in hart en nieren. Drie jaar geleden kreeg ik klachten. Ik had al langere tijd problemen. Ik kon niet omgaan met stress en had veel cognitieve problemen. Ik was erg moe en werd van alle klachten onzeker en erg emotioneel. Ik voelde mij niet gehoord. Totdat ik vorig jaar ik ontslag nam. De reden was een nieuwe kantoorbaan voor meer rust en structuur. Ik moest te lang door werken totdat er actie ondernomen zou worden.

Ik word wakker van niks. Het is stil, ik heb het koud. Ik voel naast me en ik ben alleen. Mijn telefoon vertelt me dat het midden in de nacht is. Vreemd, maar misschien is ‘ie effkes piesen. Ik dommel weer weg, maar ik concludeer wel dat er niemand terugkomt.

Een jaar en 3 maanden geleden. Als de dag van gister. De tunnel en de herrie ook dit jaar hetzelfde, onveranderd. Eigenlijk mijn gezondheid ook. Mijn loopfunctie, mijn evenwicht, mijn studie en werk. Het gaat met aanpassen en doseren best heel goed! Dit is ook de reden waarom ik een beetje zenuwen ken voor de MRI. Wat nu als dat gekke plaatje van mijn hoofd iets heel anders laat zien dan dat ik voel?

En dan opeens is gewoon dan ook echt ongewoon. Juni 2021, de elektrische fietsen zitten op het rek en de tassen staan in de auto. Alles is mee wat mee moet. Hein en ik gaan op pad. De route is prachtig, we kletsen en lachen. De auto doet zijn werk en wij genieten van alles om ons heen.

Normaal schrijf ik blogs over mijn MS en ikke. Toen ik de oproep zag van Platform MS om een ervaringsverhaal te schrijven over je moestuin, besloot ik om hier gehoor aan te geven. Alhoewel ik geen flinke lap grond heb, ben ik heel tevreden met mijn kleine moestuintje.

Volgens het woordenboek betekent chronisch langdurig. Dit hoeft niet alleen met een ziekte te maken hebben. Ik ben chronisch aan het lachen en ik ben verliefd op mijn partner in crime, mijn echtgenoot al bijna 36 jaar. Dit is chronisch, toch? En ik ben chronisch aan het reizen zeker naar onder andere Zuid-Afrika en Australië toe. Helaas in juli 2006 kreeg ik de diagnose MS. O jee, wat nu?

Hier ben ik dan weer. Na een periode van geen rust, komt er nu een beetje bij beetje weer wat rust. De laatste tijd met veel dingen bezig geweest maar ook weer leuke dingen gedaan.